Antonia Pozzi[1] İçin
Kasımpatıları sorma
şimdi sen görünmezi kucaklıyorsun;
güller soldurdu yalnızlığı
dikenler delik deşik etti sıkılmayı.
Gün geceye çaldığında
kırsal yerleşimler olur yardımcısı
en zalimane olayların.
Kaç pervane böceği bulanıklaştırır havayı
en parlak yıldız
birdenbire dişlerini gıcırdattığında
Hesaplıyorum sen aradığında
besili posasını boşluğun
ve büyük kaya parçaları ve inkarlar arasında yaşadığnda
bir su havuzunda
hodan otu
tükenmişlikle çürüyordu öksürürken.
Bakıyorum havadaki burgaçlarda
yükselen güçlü göklerine
kucaklıyorum burulmuş yasak vücutları
ve Cezayir menekşeleri, sabit durup gözlerken
kesilen döngülerden şaşkına dönmüş durumda.
Savaş kaybedilen gözler ve
zayıf bembeyaz omuzlar için
en derin bilgiyle.
Eğer kendine bir şey söylersen, itiraf edeceksin
neşeye inkar edilen günlerin acılarını.
Hiçbir şey gri kokulu değildir
ama kaçış, özlemlerini aydınlatır
çok şiddetli olduğunda yaparsın
memleket seçimini.
[1] Antonia Pozzi (1912-1938) Kuzey İtalya’dan genç bir şairdir. Bir aşk düş kırıklığı ve diğer varlık sorunlarından dolayı intihar etmiştir. Onun eserleri üzerinde yıllardır özenle araştırmalar yapılmaktadır ve onun şiirleri pek çok yayında ve eleştirel yazılarda oldukça popüler bir şekilde yer almaktadır.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol