Yüzüne, sürgün olduğum hayat,
Kıldan ince hüzünler işlerken
Elekten geçirdim çimento sözleri…
Hep mavi konuşanlar
Okyanus olamaz mı?
Esmer kadınlar sızdı kağıda
Siyaha mecbur kaldım,
Çok eğip büktüm sözcükleri
Üç harften ibaret ömrüm AŞK,
AŞ. Olmasın diye…
Buluttan süzdüğüm gözlerle
Maviden mora dönen adımlarla
Yürüyorum geceyi ve
Anımsıyorum, bir zamanlar
Eteğimde yanan gerçeği…
Memelerim belli olmasın diye
İçime çekerken omurgamı
Yaşayamadım kadın olmanın
Fırsatlarını…
Oysa, içindeki müziği dinle
derdi annem,
“Sana mı kaldı meydan okumak
Uslu otur salla başını,
Zıkkımlan maaşını”…
Sesimi ilaç kutularında saklıyorum,
Bu sayılmaz yeniden geleceğim,
Varlığım, yokluğumda bilinecek,
Ruhumu dölleyen mevsimlerde
Elma, güneşe değecek…