yaralı sol yanımın kızıl çiçeği
dudağımın kenarında asılı kaldı mülteci gülüşler
ince sızı mevsimiydi
bir sonbahar günü erken geldi ayrılığın haberi
seni bana yaklaştıran
“güzel günler göreceğiz çocuklar”* dizesinde gizliydi
aşk geziniyordu bedenimde
çakıl taşları toplamıştım sana
siren sesleriyle uyandım.
belki de bu kentte
bu gece başlıyor sensizliğim
hüzün otursa da yüreğine
sitem etme gidişime sakın
yokluğumla sınama beni
sen hep sol yanım ol
herkes içinde hem yalnızlık taşır
hem de kalabalık.
yalnızlık büyütür insanı
dert etme beni
kışkırt içindeki yaşama sevincini,
kuş cıvıltıları biriktir avucuna
bir de sesimin sessizliğini.
ilmek ilmek dokunurken her güne
yıllar olgunlaştırır bizi daldaki kiraz gibi
*Nazım Hikmet