– Türkistanlı Yiğit Soydaşlarıma –
Nasıl unuturum,
Binlerce asır içinde tarih saklayan ülkeyi,
Aksakal Tiyanşan gibi geçmişim belli.
Dumanlı başı Ergenekon’u anlatır bana,
Manas’ı ve nice Baturları.
Nasıl unuturum,
Taş Kapıyı, yüce Gökgöl’ü,
Demirdağları eriten körükler soluyor soğuklarında,
Ergenekon’dan çıkıyor Türkler,önlerinde gökbörü.
Binlerce Kazak yine çadırlarda, yurtlarda,
At koşturuyor balaları,
Kopuz çalıyor yaşgenleri,
Perişan olduklarına bakma,
Demir gibi yine yürekleri.
Nasıl unuturum
İnci dişli Reyhan’ı,
Siyah saçlı Gülnur’u,
Turpan üzümü gibi gözleri,
Hallarından belli ırkımın güzelliği
Ve figânıma ortak sanki
Tekmil Hankız’lar, tekmil Aykız’lar.
Nasıl unuturum
Kaşgarın viranlığını?
Büyür Opal’da Mahmut’un kabristanı
Semavata doğru.
Hani nadir çiçekli İpek Yolu?
Nerde ipek yüklü develer?
Bağrım yandı Taklamakan Çölü’nde,
Benimle beraber
Milyonlarca soydaşımın.
Sevgileri gönlümüzde, gönlümde,
Nasıl unuturum, nasıl unuturum?
1988