(Bazen can acıtsa da)
Tıpkı Nietzsche’nin haykırdığı gibi,
Hayata “Evet” demeyi öğrendim,
Canımı yaktığında bile
Çünkü bizi ayakta tutacak
Ebedi hiçbir şey yok,
Sadece kendi ateşinde yanan
O an var.
Günlerim gölge ile ışık arasında
Akıp gitti.
Hem güneşin hem de o anın tadını çıkarmaya,
Onlarla yaşamaya çalıştım:
Güneşin, çünkü yakıp kavurur
Ve kimseden af dilemez
O anın, çünkü hiçbir şey vaat etmez
Ama yine de her şeyi sunar.
Olan biteni kabullenmeyi öğrendim,
Ve hayatı bir kurtuluş beklentisi olmaksızın kabullenen
O trajik neşeyi terennüm etmeyi.
Acıya bile “Evet” dedim,
Onu kabullendim ve göğüsledim
Çünkü anladım ki biz
Kül değil, ateş olmalıyız.
Şimşeklerin ve gök gürültülerinin ortasında yaşadım
Ve gördüm ki, onlar dindiğinde
Özgürlüğün sessizliği başlar.
Düşünce yollarında bir gezgin oldum,
Çoğu zaman bana yalnızca
Alnıma çarpan ruhun rüzgârı
Eşlik etti.
Hayatı, sınırları aşıp kavuran
Bir tutkuyla sevdim
Ve şimdi acı çekme sırası bendeyken,
Bunu kabulleniyorum. Sarsılmaz bir duruşla,
En derin özgürlükle, yani
Can acıttığında bile kaderi sevme özgürlüğüyle
Göğüslüyorum acıyı.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol