Gece kapkara, asfalt kapkara,
her şeyin başladığı yere
yapılan bu mevsimlik dönüşte.
Bagajda, doğduğun o yerde
hiçbir işe yaramayan
yalnızca en temel eşyalar var.
Yol kenarında zeytin ağaçları karşılar seni;
eskiden giydiğin o giysiler,
çocukluk oyuncakların,
mahalledeki o sesler
ve şanslıysan bir anne,
belki bir de baba.
Benimkiler mezarlık bahçelerinde uyuyor,
yine de hayat yolculuğunda
onları içimde taşıyorum.
Deniz kıyısında son bulan bu otoyolu
son otuz yıldır arşınlıyorum;
yılda iki kez, bazen daha da sık,
güneye giderken bomboş olan o araba,
tatil bitip dönerken
sevgiyle ve erzakla dolup taşıyor.
Anıların arasında bir eylemsizlikle ilerlersin,
en kötüleri de geri gelir, en iyileri de,
ama Salento’da ayaklarım toprağa değdiğinde,
göğsümde pembe bir şafak çiçeklenir.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol