i
Nasıl oldu da başardı
O yolculuğu kendi başına?
Genç bir kızken
Onları meşgul edecek çok şey vardı,
Küçüktüler, kılı kırk yararlardı,
Gölgede bir desteğe yapışıp sımsıkı
Tutunurlardı,
Ve evi terk etmeyi sorarsanız ––
Trenler hiç değişmemiş,
Vadileri geçiyor gümbür gümbür,
Güçlü kuvvetli adamlara göre yapılmış
Büyük balyaları savuruyor
Yüksek sahanlıklara çabasız ––
Esaslı adamlar onlar.
İstasyona çıkageldi,
Bir zamanlar şık olan giysileri küçük şimdi,
Hepsi siyah. Geçti tren penceresini
Banliyöler, hızlı bir ırmak akıp gitti.
Beyaz saçlı bir adam gördü yarı beline kadar açık
Bir batan bir çıkan ––
Bir karabatak.
ii
Bir şapşal delikanlı çantasını uzattı kıza.
Dengesiz bir şekilde yürüdü ta manastır kapısına.
Kösele gibi öperek selamladılar, söylediler ona
Yatağının yerini ve yemek saatini.
Biliyorlardı sessiz bir öğünün şaşkınlık yaratmayacağını,
Sert ekmekten başka bir şey yok, her dilimi bir öncekinden katı,
İlk tren geçene kadar ölü gibi sessizlik
Vadinin huzuruna ilişmemişti. Biliyordu orada yatarak,
Diğerleri oturuyorlar, çalışıyorlardı ikili gruplarda,
Dertleri dikişlerini bitirmek, dantele son tığı batırmak.
Ama soğuk uyandırdı onu ve hafif bir sis güzelce
Bardağa konan süzgeç gibi. Donduran tanyerinde,
Bir ışık gibi bir örgüyü çekti tenine,
Ertesi güne bıraktı her şeyi, örterek kendisini bütünüyle.
İngilizceden Çeviren: Mesut Şenol