Tanrı ne bilir gülü titreten
arının zillerini
güneşin kanatlarında
müstesna lezzeti
daha derinleri ağdaki büyücü balığı
Ne bilir
unutulmuş heykelin içine
çekilen tuzu
dokunmadan tava gelen
kül yığınını
Yeniden açılan sular kanı
kıpırdatan sevgilinin
derinlerine gömülür serin
Ezberini bilen yeraltı madeni
kutsal
kasıklarında çılgın bir kelepçe
uslanmaz
gece sularına çözülür
balıkçının kotrasında
Loş reçine uykusundaydı
geceyanığı sırça
göğsünde çırpınan ince rüzgâr
uyandırdı sessizliğini
Ürkek bir güvercin havalandı
şekerci dükkânından
iliğine ipliğine kısacık çocukluğuna
kalbinin güneş sokağına
damlattı balı
parladı sırça ütülü bulutlarda
tanrı bunları ne bilir
Çölden koptu salıncağı gümüş
boşluklara
dilindeki binlerce şamdana
dallarındaki eski sulara
gardını alıp fütursuz genlerine
savruldu
Bir yontuda okudu çağın
gizilgücünü
Üfledi portakal çiçeğine
turuncu baharı
sulara ve içli denize yeniden
kıyılarına vuran altın saplı bir
şiire kavuştu
Yangınlardan kopup gelen güller
örttü üstünü tekinsiz zamanın
Kuyunun ağzında kaynayan
şafağı
öpüşlerle şahlanan değerli
dalgaları
buzlu sular ne kadar üşütebilir
kâinatı uyandıran cümleâlem
böcekleri
Kalbinin kırbaçlı sokağındaki
uçurumu
kıvrımlarında kanı tozutan
yakamozu
tanrı ne bilir
bozguna uğrayan gül ırmağına
yeni bahçeleri ve sıcak
mümkünleri sor