I
Oturdum kendimle
taşa toprağa azarlanmış ağırlığıma
metcezir merdivenlerde
kırgın bakışlı hafif bir harfe
onun sakinleştirici rüzgârına baktım
Zamanıdır gitmenin yağmur başlamışken
zamanıdır ıslak anılara bir gülümseme bırakmanın
Uçtum, talihi kapalı balık pazarına
rastgele yolumun ağzına kurulan eski bir evin
yağ kokan kapısından girdim içeri
penceresi suskun, masası kurt yuvası
etraflıca süzdüm can çekişen çarpanları
Hayatın burçlarını saran köleliğimi
menzilden uzak söylenmeyen şarkıları
ezelden yaralı ayaklarımın sızısını dinledim
II
Yazı çoktan geçmiş masanın yüzüne
gidilmeyen, görülmeyen köyler çakılmış
gülmesi meçhul birilerinin
canına sürgünlerin adları yazılmış
senelerce suskundu ateşin dili
bembeyaz sularla yıkadım ağzını
Uçtum kendimle
kasrik geçilmez dediler, gökyüzünü delip
ızdırâbını bana açan dicle’yle buluştum bir gece
III
Elmanın tam ortasına çakılan bıçak
karanlıkta aciz bir tüydüm
iki ortaya sıkışmış taş kadar yalnız
kalbin nereye ait olduğunu bilemeyecek
kadar çocuk
ait olduğu yerde kaydı olmayan sızı
sökülen kazak gibi yorgun
seyahatten dönemeyecek kadar
yörüngesizdim
takıldım kaldım ölüm kanyonlarına
Bir dağa bir de gökyüzüne baktım
bozgundu uçurum, pençesindeki
yeryüzünü okudum
IV
Uçtum güneşin ateşine doğru
umudum çok dal çiçekti
botan’da mayına yakalandım
bir coğrafyanın rahmine sığmayacak
öfkeli akrebin gövdesinde patladım
Bir mevsim gibi hayatımı yaşayan
tanığım vardı burada ve ben
onun hakkında hiçbir şey bilmiyordum
Yağmur başlamışken küllerin uyuma zamanıdır
yağmur nereye yağıyor onu da bilmiyordum
ruh nerede soyulur
yüksekliğini görmüyordum
asıldığım yerde ölüm aralığını da