İKİ AYRI İNSAN
Aynı yoldan yürüyorduk aslında,
Aynı özellikler, aynı güzellikler sunulmuştu ikimize de.
Aynı hava, aynı su vardı bedenlerimizde.
Sen hep söylendin “bu yol neden engelli dar diye”?
Ben uçurumlu yollarda sevindim zirvedeyim diye.
Boğdu seni, “nefes alamıyorum bu havada,” dedin
Bense her nefeste mutluluk duydum, sevinç duydum yürekte.
Ben, yapraktaki çiğ damlasına sevinen.
Sen, hayata meydan okuyan,
Ben hayatı sunulmuş değerli hazine gibi gören.
Sen, sana sunulmuş değerleri görmezden gelen.
Sana sunulmuş, sevgi tohumları toprağı.
Bana vurulmuş, kara zincir parçaları.
Ben doluyum sevgiyle, emekle, yürekle,
Sen, sevgiyi dönüştürdün nefrete, kine.
Bir dolu kartlar sunulmuş elimize,
Her birinde ayrı şans, ayrı seçenek işte.
Ben onları bir lütuf görürken yaratandan
Sen, hep şikayette bulundun derinden.
Aynı yoldan yürüyoruz aslında
Aynı özellikler, aynı güzellikler sunulmuş ikimize de,
Aynı hava, aynı su var bedenlerimizde
Aslında gerçek değil rüya aleminde
Sen, benim ikinci kişiliğim!
Zincire vurduğum egomsun.