bazen iyileşir insan makrokosmos tehdidiyle
eriyip gider saatler tuz kadar acele
oralara gidiyorum bilmediğim ateşli yerlere
peşinden gidiyorum alnımda donan kan iziyle
kalbime batırdığım tırnaklarım ağır
‘sağır ve dilsizler işte böyle’ ağrı
dramatik efektlerle kıyamete gidiyorum
ben bu ağrıyla hoşnut tabutluk ağaçlarda buzdum
artist kuşlar gibi şakıyan sesimi isteyerek batırdım zehre
saatler hırçındı dakikalar ölüme davetkâr
kim ki ardımdan gelir ağzımda unuttuğum ıslığımla yanar
selam yesenin, selam pavese, altın çocuklarım benim
intihar karası evin kirli kapısını şifa niyetine
rüzgâra bıraktık makrokosmos tehdidiyle
yandı, yandı da ne oldu acımız obruklarca derin
kalbimize batırdığımız tırnaklarımız çürük
geçip gitti yeryüzü kara kalabalıklarla
yüklü bulutlar dokunduğum saatleri acele yıkadı
bilmediğim o sıcak yerde tek tek kül oldu yıldızlarım
kosmosu dölleyecek kahramanlığım sırça fanus’ta
uçana dek sürdü nilgün
erkenci gelip dil marazıyla gitti ateş kuşlarım
ne çok narsın
nar doğmuşsun diyorlardı
ateş kim
su nedir
nar ne
hangi toplum
hangi kadın nilgün
‘sevincin acıyla komşuluğuna’ örnek olan evdir
altın çocuğum benim: bu dünya tutuklanmaz mı
ya da temizlenmeye gönderilmez mi
ölmek bir sanatsa nar dalında asılı kalan
bir şiirdir çocuğum
belki de hayat ve ölüm yeniden yazılır bembeyaz imzasıyla
‘kapattığımda gözlerimi’ ‘daktiloya çekilmiş şiirler’ kalır nilgün