bize ışık tutan görmedik neçe
yolumuz nereye çıkar
bir cesaret bağışla bana
aybalam
sekmedi topacımız çocuk ağzıyla
ahlâk ve şiir dedik, şimdilik bir ip üstünde
dünya sallıyoruz pürtelaş kumru yuvasına
verdik fitili de bu dünyayı kadın yapıyoruz
ki ökçesinde sürüyor arz-ı endam ve güzellik
dar kulvara sonsuz artçı esmer yüzümden
kan akıyor denizlere sen şimdi hardasan balam
kuytu kahvenin nargülü desek çevrimdışı kalır mıyız
özler miyiz beyaz boşluktaki incir sütünü
uğultusuna inanıp bağışlar mıyız kırk haramileri
göç çiçeklerinin yoluna asılı kalırız bir gürültü koparsak
çıkmaz gecekarası tırnaklarımız
düşer elmanın kurdu bizden yana
ama öylesine körüz ki havva’yı sandaldan indirdik
sonra gönderdik adem’i fizan’a, hizan’a, nazenin
ev sahibi biziz kem gözlerin tavaf ettiği
yolumuz nereye çıkar aybalam
sus boncuğu kimin adı, medusa desem şiir olur mu
bozulur mu doğa ana yılan kavmini unuttun
gönül verdin yunana diye
bir cesaret bağışla
önce dilimdeki tuzu sonra kıyılarıma damlayan
esmer sarkıtları
öfkemin ateşine sil hepsini
duvar dibine düşen güz’e ver ömrümü
bağışla, nefes alsın içimdeki zaman
gitmeliyim bir harf taşıyan rüzgâra
zor, marşandiz lekeli su içtiğim sarnıçta geceye kalabilmek
içimizdeki bir yaraya bakarak
kendini bulmak için önce ölmeli insan!