çatladı hayatın şah damarı
beni tutan yok
kirpiklerime serilmiş diplerin krokisi
uçurumotu kesitinden
maviliklere göz ucuyum
kayboldu umudun rengi
gerçek, kemikten bir ok
ritüel mi diyor birisi
korku yutmuş bir çocuğun
derin rihterli baş ucuyum
buza keser elleri, ateşin gün dönümleri
dişkıran düşleri kurmak yok
sonrası, sudan bir aynaya çarpmak gibi
anlamdır, boşluktaki sesi
bir meşaleyi yakan kibrit ucuyum
çatırdadı, bu eşyanın denge telaşı
akrep yürüyüşünde
korku kervanında keşifçi çok
yanılgıdan teşkil belki cümlesi
can kıyığı nehrine sokulmuş
bir fikrin ayak ucuyum
yaşayış, bir denence seçilmişliği
çoktan hazır bir ok,
sanki hırdavat
farkedilmiyor ölüsü dirisi
fırtına ihtimalinde ilk feragat
hayatın umurunun tırnak ucuyum
sağır eden bir pişmanlık senfonisi
bir tirat oku atlas kuvvetinden
yeter ki dökülsün çakılları fillerin, yüzünse kil
çizilmişse herkese bilmediği bir remil
evet, sahibiyim cevapların… sor
yaşam bilmecesinde, hiçlik darağacında ip ucuyum
banaydı bu tellal, bu kıyamet ıslıkları
mağarayı yıkacak irtifa kuvvetli bir çöküş
ama değirmende çarklar tıkır… kalp, akıl tamam
terazi kefelerinde birer anka irisi
kırılması muhtemel bir testi ile patikamda
kıyıda köşede uyku ucuyum
Ayfer KARAKAŞ