Önce sessizlik indi, sonra o sırılsıklam keder
Bir kâğıt kesiği gibi sızladı içimde zaman.
Hangi limana sığınsa bu ruh, hep o aynı rüzgâr eser
Adını bilmediğim bir uçurumdur şimdi içimde duran.
Sahi, bir insanın yokluğu kaç mevsim eder ustam?
Hangi takvimde yazılıdır bu bitmek bilmez kuraklık?
Kederimden dert yansam, gözlerimde fer kalmadı.
Yüreğimde bin yıllık bir yara, adı: Yalnızlık.
Bir gülüşün vardı hani, kıyılara vuran ay ışığı gibi
Şimdi o ışık soldu, denizler kapkaranlık.
Ben bu dertle nasıl baş ederim, ey kalbimin sahibi
Her yanım gurbet oldu, her durakta yalnızlık