alnınızdaki yara izinden tanıdım sizi
eski bir liman kentinde karşılaşmış olmalıyız
anımsarsınız mutlaka
kirpikleri tuzdan günbatımıyım
ellerimin çürük yosun kokusu
saçlarımdaki vazgeçmiş lodos
ıssız yaşamların kumsallarıdır
ve kayalara çarpa çarpa doğduğum
denizden ahiretimdir aşk
kile dönüştü sevdiğim adam
yitirdiğim şarkılardır çocukluğum
yengeç dolu ağlar takılırken parmakuçlarıma
sabrın göğsüne uzanmış bekliyorum
eski bir liman kentiydi gençliğimiz
dibe çöken çaresiz kökler gibi
oyulmuş gövdeleri kabuktan yüzleriyle
başka adamlar ve başka kadınlar
uğultusunu bırakarak sevişlerin
yana yakıla geçtiler tenimizden
yakamoza dönüştü sevdiğim adam
alnındaki yara izinden öperdim onu
mühürlü gülüşünden her sabah
mercana dolanışı gibi oyunbaz suların
sisli zamanlar eklerdik birbirimize
deniz fenerine dönüştü sevdiğim adam
kumun ve arzunun ıslak başlangıcına
batık gemilerde sızlayan
mavi yanılgısına içimin
dehlizlere sığmayan köpükten karanlığa
sonsuzluğa dönüştü sevdiğim adam