Bütün çocuklar hayal eder. Hayallerini çoğu zaman rüyalarında, kimi zaman uyanıkken, en olmadık zamanlarda görürler.
“Bu çocuğa bir hal oldu yahu! Kitap okumaktan kumkuma kuşuna döndü. Gündüz vakti ayakta uyuyor!”
“Hanım sen ona bakma. Çocukların hayal kurması normaldir. Hem hayal kuracaklar ki sonra o hayallerinin peşinden gidebilsinler.”
“Tamam anlaşıldı. Sen yemeklerini de bizi de bir süre ihmal edeceksin. Arada bizim dünyamıza da geri dön emi!”
“Olur anne, beni merak etmeyin! Okuyarak pek çok ilginç olayların olduğu dünyaları geziyorum. Kimi zaman kendimi o dünyaların içinde buluyorum.”
Benzeri konuşmalar daha önce de olmuştu, bundan sonra da tekrarlanacağa benziyordu…
xxxxx
İmparatorla birlikte oturuyordum. Üzerinde mor bir pelerin vardı. Mor rengi yalnızca imparatorlar kullanabiliyordu çünkü.
Mavi ve yeşil araba yarışlarını merak ediyordum.
Evet sıra şimdi onlardaydı. Eski Hitit savaş arabalarını andıran tek atlı ve tek sürücülü bu arabaların taraftarları stadyumu ikiye bölmüş gibiydi. Amigolar stadyumdaki mavi ya da yeşil mendil sallayan seyircileri coşturmaya başlamıştı bile. Mavi ve yeşil arabalar yavaş yavaş yerlerine doğru ilerlemeye başladı.
İmparator ayağa kalktı. Stadyumun yarısı maviye, diğer yarısı yeşile boyanmıştı sanki. İmparator hangi rengi seçecekti? Herkes merakla bekliyordu. Tüm nefesler tutulmuştu.
İmparator bir elinde mavi, diğerinde yeşil ipek şal tutuyordu. Evet… Havada kalan elindeki şalın rengi maviydi. Komutanın kılıcını aşağıya doğru sallamasıyla birlikte yan yana duran mavi ve yeşil yarış arabaların tekerleri, kırbaçların şaklama sesiyle birlikte ileri atılmış, arkalarına birer toz bulutu takmıştı.
İki araba da ilk turu tamamladığında, başlangıç ve bitiş noktası olarak işaretli olan ve imparatorluk locasının tam önünde yer alan noktada durdu. Yeşil araba arkasına dönerek yönünü tamamen değiştirdi. İkinci turda arabalar birbirlerine ters yönde hareket edecek ve tam bir tur attıktan sonra, imparatorluk locası önünde birbirleriyle karşılaşacak, tekerlerin ortalarından çıkan demir mızrakların yardımıyla diğer arabayı devirmeye çalışacaktı. Seyirciler kendi desteklediği arabanın galip gelmesini istiyordu ve bunu ellerindeki mendili sallayarak, ‘MAVİ!’ ya da ‘YEŞİL’ diye bağırarak belli ediyordu.
Artık mavi ve yeşil arabalar stadyumun son çeyrek mesafesine gelmişti. Birkaç dakika içinde imparatorluk locası önünde büyük bir çarpışma olacak, mavi mi yeşil mi kimin kazandığı belli olacaktı.
Atlarla tekerlerin çıkardığı sesler hızlı tempolu bir büyülü müzik etkisi yapıyordu kulaklarda. ŞIIRANNKKKK diye bir sesle, arabaların birbirlerine tekerlerinin ortasına yerleştirilmiş demir mızrak mahmuzlarla çarpışı stadyumun her yanında yankılandı. Çarpışma anından hemen birkaç saniye sonra devrilen ve parçalanan mavi arabanın, atıyla birlikte yoldan çıktığı ve stadyumun iç kısmına doğru savrulduğu görüldü. Yeşil arabanın sürücüsü atının gemlerine asıldı. Arabasını geriye döndürdü.
Yeşil arabanın sürücüsü imparatorluk locasının önüne geldi. İmparator ayağa kalktı ve yeşil ipek şalı başının üstünde havaya kaldırdı. İmparatorun başta mavi yarış arabasını tutmasına karşın, galip gelen yeşil arabanın başarısını kabullenmesi tüm stadyumu coşturdu. YEŞİL, YEŞİL, YEŞİL….
Yeşil yarış arabasının sürücüsü komutan ile birlikte imparatorluk locasına doğru basamakları atlayarak ilerledi. İmparator elinde tuttuğu yeşil ipek şalı ve içi altın dolu mor bir keseyi sürücü askere uzattı. Kendisine verilenleri eğilerek alan asker bir anda zümrüt yeşili gözlerini bana doğru çevirdi. O anı yalnızca ikimiz yaşıyorduk. Bizim dışımızda herkes donup kalmıştı. Yarışı kazanan askerin sırtında iki büyük kanat belirdi. “İstersen seni hayallerindeki gibi uçurabilirim. İmparatorun mor pelerinini uçan bir halıya dönüştürebilirim. Ben de yanında uçarım, ne dersin?” Gözlerime ve hayalimde yaşadıklarıma inanamıyordum. “Tamam olur!” dedim heyecanlı bir sesle. Kanatlı asker imparatorun boynundan pelerini ustaca çıkardı. Onu yere serdi ve bana, “haydi çık üzerine. Bak şimdi güzel bir tur atacağız!”
Mor pelerinin üstüne çıktım ve oturdum. Kanatlı asker pelerinin bir ucundan tutar tutmaz kendisiyle birlikte havalanıverdik. Uçan bir mor halıya dönüşmüştü mor pelerin. Bir masalı ve hayali yaşıyordum şimdi. “Şimdi atımın yanına gidelim ve ben ona bineyim. O da uçan bir attır, merak etme!” dedi. Uçan mor halı ile birlikte stadyumun içindeki atının yanına kadar uçtuk. Uçabiliyordum. Uçan mor halım vardı!
Stadyumun üstündeki turumuz, yeşil arabanın yarış sırasındaki hızıyla aktı geçti. İmparatorun yanına uçarak geldik. Kanatlı askere sordum: “Adınız ne?” Yanıtı, “Benim adım HAYALLERİN PRENSİ oldu.”
“Hayallerin Prensi mi? Peki siz nereden geliyorsunuz?”
“Ben Hayallerin Prensiyim ama benim geldiğim yer, çocukların hayal dünyasıdır. Onlar hayal ettiği sürece ben var olurum. Senin hayallerin de çok güçlü ve yoğundu.”
“Hayallerin Prensi, çok teşekkür ediyorum. Bundan sonra da benim hayallerimin prensi olmaya devam edecek misiniz?”
“Bu sana bağlı. Ama bana sorarsan hayallerini gerçekleştirmek için her zaman Hayallerin Prensine ihtiyacın olmayabilir.”
“Olsun, benim bir hayalimi gerçekleştirdiniz. Bundan sonrası bana kalmış, öyle değil mi?”
Kanatlı asker bana veda edercesine baktı. Yemyeşil gözlerini kırptı ve mor pelerini imparatorun boynuna hızlı bir hareketle yerleştiriverdi.
Birden gözlerimi açtım… Annem ateşler içinde yanan alnımı ıslak yeşil bir havluyla siliyordu. “Oğlum ‘ateşini düşürmek için bu yeşil havluyu ıslattım. Bak baban sana mor bir gömlek almış. İyileşince giyersin.”
Gözlerimi yumarken gülümsüyordum…