bu yüzyıl sözleri kelepçeli kalemler muhbir yürekler mühürlü yaralıyız yaramız derin gök kuşağı kan revan güneşin aydınlığına acıların sızısı düşmüş dilden zandan şüpheden temiz göze yüz binlerce yol var derken kim bilir daha kaç mevsim daha kaç aymazlık yolumuzu yanıltır acılarımızın üstüne dünya kuranlara birileri anlata dursun halimizi kadınlarla çocuklarla kuşlarla ayak diriyor yaşamak
Ayak Diriyor Yaşamak Devamını gör »
Gece sessiz ıssız durgun Kulağımda bir çocuk sesi bana yıldız yakala diyor Kanat takmalıyım gökyüzüne uçmak için çocuk Yoksa nasıl ulaşabilirim sonsuzluğuna evrenin Tut ellerimi diyor Elele uçuşuyoruz gökkuşağının altından geçerek Her istediğine ulaşırsın yüreğinde sevgi varsa diyor çocuk Fırladı kalbim yerinden yakaladığımda yıldızı Bir yıldız bin yıldız oldu çocuğun elinden düşerken gökyüzüne Barış dostluk
Ah özgür olmazsam sevemem ki seni dans edemem ki hiçbir yerde seninle evet âşık olacak kadar özgürüm ben gece gündüz seni düşünecek kadar Ah yola düşsem bile özgürlüğüm için bir çingene olamam karavansız sensiz kim getirecek ki bahar dalında düşümü bir bedel ödemezsem kimliğim için Pupa yelken açılsam mutluluk denizine ah seninle birlikte
Dünyayı biz kirlettik senin suçun yok çocuk… Haydi, gökyüzüne bir dilekçe yazın. Bulutlardan çiçekler yağsın sokaklara, Çiçek ismi de, koyabilirsiniz… Paletimde renk olun. Mutluluğun resmini çizelim. Boyayalım gökkuşağının tüm renklerini Sitemkâr bakma ne olur. Senin suçun yok çocuk… Tuvalin ortasına, bir çocuk çizelim, Biri gelip gamzesinden öpsün, Hüzünlü yanağından… Uzat elini korkma, Aç avcunu güvercinler
Her günkü yaşamını kabullen Onu gün yüzüne ne çıkarır Şafakta keyifler çatlar Dirseklerim seninkilerine yapışık İşte buna bayılırsın Çoraplarını dizlerinde göreyim Ufukta bir parıltı var yalnızca Karanlıkta hiç kalkışmak istemezsin Sırtımı öylece öpücüklerinle kapatırsın İşte buna büyülenirim Her şeyi denemeye hazır gibiyim Son çılgınlık bungee jumping olabilirdi Akşamlar tutkularımın yeniden doğuşu Durmadan ‘Aşkımı
Sen ağlama çocuk Yüreğimde gözyaşından deniz olacak Dalgaları kayalara vuracak Taşlara tutunduğun ellerin param parça Bakışların donuk kan kızıl Göç yolları yaratanlar Ağlasın Ah insanlık çok geç Başını taşlara bir bir vuracak Soruyorum bu savaş hırsınız Nerde duracak Çocuk sen ağlama Annen ağlasın Ocakları sönmüş evler yıkılmış Umuda yolculuk pes perişan İnsanlık
ÇOCUK SEN AĞLAMA Devamını gör »
Sevgiyi bir buğday tanesine Benzetirim ben, Ektiğinde bir başak olur Ve dahi bir buğday tarlası, Bir buğday, milyonlarca buğdaya Can olur. Bir can olur canlar Şimdi söyle bana Âdemoğlu Paylaşmakla azalsaydı Sevgi, canlar olur muydu Candan öte O halde nedir telaşın Tek derdin can olmak mı Canlar olmadan Can nedir ki Bırak bu hırsı, bencilliği
Bir akşamüstü esen kırgın rüzgârların arasından Eğilen gri bir bulutun dalına asılıp Yok olmayanların, diyarına göçüp gideceğim. Gideceğim, çocukların büyüdüğü Güzelliklerin ölmediği bir diyara Hayvanlara zulüm edilmeyen Kuşların yuvalarının yıkılmadığı, ormanlarının yakılmadığı Doğa’sının tahrip edilmediği, bir diyara göçüp gideceğim Bebelerin özgürce koşup oynayacağı, çocuk gelinlerin olmadığı Savunmasız insanların saldırıya uğramadığı Çaresiz kadınların öldürülmediği, yasakların olmadığı
Kalemi tıraşladı kalemtıraş Kalemtıraş, kırdı ucunu kalemin. kırıldı kalem Daha yazacakken çok kelam Yarım kaldı Yine yeniden Eline aldı kalemi, kalemtıraşı Düşündü bi’an, ya kırılırsa ucu Ya kırılırsa kalem yeniden… ya düşerse kelam dudaklarına iliştirdi yarım yamalak bir tebessüm salladı başını hafiften neymiş, iyi değilmiş kalemtıraş neymiş, içi çürükmüş kalemin neymiş, körmüş bıçağı kalemtıraşın ney/miş,
eylül olmalı gittiğimde hevesim kalmamalı yazdan bahardan yaprak düşmeli usulca yağmur başlamalı hafiften toprak gidermeli hasretini suya deniz hırçınlaşmalı çarparak kıyıya rüzgar esmeli uğultulu soğumalı hava birden “üstü kalsın” demesem de kalmamalı gözüm arkada hazır olmalı toprak almaya ben gitmeye eylül olmalı gittiğimde
