Kızım Andra’ya
Havada bir çukur kazıyorum
gölgeyle korunmuş, yoğunlaşmış bir serinlik
hava, bu çukurla ne başlar ne de biter.
İnsana dair değerli şeylerle dolu bir çukur kazıyorum havada
ruh, kaynayıp dışarı taşmak üzere,
bir dal gibi titriyor; var olduğuma hayret ederek.
Benden daha yoksulu yalnızca bir kördür
ikimiz de bir şüphe büyüsünün altındayız,
ruhlarımızı, başlangıcı ya da sonu olmayan o çukura bırakıyoruz.
Hırsızlık yaparken yakalanmış biri gibi
kazdıkça büzülüp küçülürken,
üzerime sızan ışık bir kabuk bağlıyor.
Kızım bir başka tapınağın yanı başında
ışık, dipsiz bir kazan misali akıyor onun içine.
Ben ise yalnızca hayal gücümde varım, büzülüp küçülerek…
Çukurun içinde bile ışık var, orada, kıvılcım misali meyveler yeşertiyorum
onlardan bir ısırık alan, bir daha düşmez.
Uykusuzlukla olgunlaştım, hafifledim iyice
onun ruhu, açlığımın ve susuzluğumun yerini alıyor.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol