Herhangi bir anda, başlangıçta ve sonda,
hayat boyunca, derin üzüntülerle kederler içinde,
yaşıyoruz yarın ya da bir prensip olmadan,
yaşlanarak ve uzaklarda kalarak solup gidiyoruz, yalanlar bizi yağmalamada,
ancak biraz kum toplayabiliyoruz bazı dinlenme yerlerinde,
çizdiğimiz çizgiler anlayışımızı yansıtıyor kumlar üzerinde,
olanaksız geri dönüşe karşı bir nazarlığımızın olduğu sanısıyla.
Bir uzlaşma anlaşması yok, geri gidemeyiz, ses de çıkaramayız
Uzaklar dediğimiz yere doğru sürükleniyoruz
oksijeni az havada, dünün çınar ağaçlarının dalları arasında,
çok sayıdaki ölüm gülümsemelerinde
şekilsiz beyaz çamura sıkıştırılmış figürlerle.
Çürümenin farkındayız, bu, hepimizin özel bir çöküşüdür,
sanki kendi aldatmacası gibi zamanın her bir nefes alışını gösteren
hiç bir şey için var olduğumuzdan, yalnızca dalgalardan ibaret olduğumuzdan
ve vazgeçmeden en ufak bir ayrılışı bize tanımadığından
hafızanın görünürdeki işareti olarak kararsızlığın farkındayız
kendi yaşantımızın adil bir şekilde kabulünü anlama dışında
bunun olmadığına inandığımızı kabul etmiyor olsak keşke.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol