Akdeniz
Mekanlar var değildir, hiç var olmamışlardır; kadim olanlar bile.
Var olan, onlarda gördüğümüzdür; onları silinip gitmeye terk eden o tuğla tozu izleri.
Ancak böyle ayak basarız oraya.
Hafifçe, sırf o hatıra uğruna.
Leylak rengi sütunlara dokunmak ya da mandalina rengi yelkenliyle karşıya geçmek için değil.
Belirsizce ilerleriz.
Güneşin altında yürümeyiz.
Göçebelerin ayakları, küçük limanlarda kum ve denizle kararmaz.
Bize teraslar değil, karaağaçlar kol kanat gerer.
Toz izleri, parmaklarımız arasında evirip çevirdiğimiz halde
asla katılaşmayan o cılız damlayla çürük izleri bırakır tenimizde.
İlk ağıttan bu yana hiçbir şey değişmedi; bizi
Akdeniz ufku boyunca sürükleyen gözler, bizzat kendi gözlerimizdir;
zeytin ağaçları ise onun gün boyu süren sınırıdır.