Buz dağı’mın altından yeryüzüne vuran bu telaş
Güzün bitimsiz esintisi dökerken yaprakları
dökülür acılarım ceplerimden. Sigara kalıntısı,
kağıtlar, peçeteler, günlerin getirdiği bu savruluşta
Yıldızların ve göğün uslanmaz fırdöndüsü. Gülün
ansızın solup gitmesi gibi… Bir yalnız kalış. Hep yalnız kalış.
Milyarlarca insanın soluk alıp verdiği…
Mahzun bir yüzle bakılan aynadan yansıyan, neyin kederi?
Hüznün sel gibi yıkıp geçtiği bir günden kalan
Neresinden bakarsan bak aynı koşuyolu. Aynı tazı aynı tavşan.
Bir karalama mı alnımdaki o yatay derin çizgi, dikey derin
/çizgi?
Ölü toprağı serpilmiş ölüler, kurbanlık kuzular gibi
beklemekten başka bir şey yapmayan insan
nereye vardı, ne’ye vardı? Bir dağ yamacındaki
ahlat ağacının kollarına mı? Sığırcık sürüsünün şafakla
başlayan şarkısına mı? Yeni doğmuş bir bebeğin yüreğine,
bir çocuğun gülen gözlerine mi vardı?
Bir annenin yumuşacık göğsüne mi?
Hep yalnız kalış… Gülün ansızın solup gitmesi gibi.