rüzgârda bir dem çehrem
gece üstümüzde eskil bir çağ
dalgınlığımız iç içe geçmiş
göğün koyuluğunda kendime bakmayı öğreniyorum
bir gül inceliğinde yüzüm
ve bir gün maviye çalacak herkes
çingeneler zamanıydı ağzı açık gökyüzü
zamana inmiş yağmurlar üşürdü kapında
aşka benzeyen her yerinde İstanbul’un çıplak elleri,
tarifsiz önümde uzardı gece ve senin hayâlin
bir yandan aklım gecenin yetişemediği bir tayda kalırdı
nasıl hızlı koşardı, yarışırdı zamanın ayaklarıyla
senin uzun olan gelmeyişinle
bir de sevişmeler sabaha değil de sonsuzluğa kalırdı
üstümde mistik gökyüzü,
penceremde yalnızlıktan delirmiş aşk
sonra saçlarımdan geçmeyen yıldız katarları
gözlerin bir de bilmem hangi yurtları
kendine adres edinmiş
ah bir kuş uçumu kaçışla çıksan gelsen
tutuşursan şakaklarımı şakayık renkli dudaklarınla
har taşıyıcım olsan sevgisiz günlerde
çok üşümüş kalbime
yağmura kışa değil yaşa düşen gözlerime düş getirsen
yoksun!
olmadığın zamanlarda ben her şeyden yoksun
göğsümde kokun değil korkutucu bir yılan dolaşır
ya bu sevdayı öldürmeli ya da sensizliği
ya yeryüzüne sonsuzluk verilmeli senin ellerinle ya da bir son
bak ve dinle!
dilimde dönenen bir eski şarkı,
hep yeni, senin için
beklenen, hadi gel. özlemek kendini öldürecek yoksa.
yoksa ben?..