Göğsümün derinliklerine yerleşmiş bir yorgunluk hissediyorum,
bacaklarıma ağır bir yük gibi çöküyor.
Sonbahar kapılar aralıyor,
kuşlar kaçıp gidiyor bu kapılardan
yaralarını yalarken,
üzerlerine aldıkları o eğreti kılıkları bir bir atıyor,
kaderin tüm yükünü taşımaya terk edilmiş
cansız kalıntıların arasında yollarını arıyorlar
gece çökerken,
meydanların dingin yalnızlığına.
Ağacın o tek başına yakarışı,
yorgun gözlerle izlerken
solmuş yapraklarının dökülüşünü,
rüzgârın mırıltısına karışıyor
sırtından esen rüzgâr,
onu kendi gölgesiyle baş başa,
yapayalnız bırakıyor.
Günlerim, yorulmak bilmez bir matkap gibi işleyerek
üst üste yığılıyor ve tüketiyor beni,
peş peşe diziyor iç çekişleri
sessizliği paylaşırken kendileri de tükeniyor,
hayatın akıp gidişini izliyorlar
bense kanımın en derin köşelerinde
bana yol gösterecek işaretler arıyorum,
çünkü o belirleyici fırtına çoktan ufukta belirdi.
Geride kaldı o günler
beden ve ruhun
sürekli bir uyum içinde olduğu zamanlar.
Şimdiyse, göğsüme ve bacaklarıma kök salmış,
sis gibi bir yorgunluk taşıyorum
sabah ışığına duyulan bir özlemle.
Bedenim hâlâ anımsıyor
geçmişin o mutlu günlerini
o günler ki, ısrarla
tüm yanıtların saklı olduğu
sessizliğin o temel kapılarını çalıyor.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol