Kar, atıkları da örtüyor.
Ve soğuk, derinin altına sızıyor.
Nasıl büyüyebilir ki sevgi,
armağanın özsuyu olmadan?
Duygu, bir okşayışla yayılıyor.
Yaşam, nakledilen tohumun sıcak,
atan nabzında varlığını sürdürüyor
ve toprak, yani sevgili, bir anneye dönüşüyor.
En saf havayla yıkanmış meyvelere
açılıyor boşluklar
donmuş okları andıran gülümseyişler,
güneşin gözlerine saplanıyor.
Gün batımının ışığında duraksıyoruz
arzunun, o beyaz ve ilahi zirvelerin
üzerine taşıdığı yansımaların
cesur manzarası karşısında.
Bir anlık güçsüzlük,
kör bir teslimiyetin şimşek çakışı,
gizemli yamaçlara geri dönüş
ve yeni, güzel bir günü bekleme hali.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol