Kapılar çarpıldı
Sarsılmanın etkisi ile
Hakaret dolu cümleler döküldü o sır tutan kapılardan
Bedenimin içine bir canavar eklediler bu evde.
Konuştum arkadaş oldum onunla
Adı duvarmış.
Dilsizdi galiba
Tepkisiz kalarak öğretti bana
Duygularımı nasıl kaybedeceğimi
Elimde pamuk şeker ile savaşırım sandım evimin yetimhanesinde
Süt dişlerimi çenemi sıkmaktan kırdım.
Göğüs germekle, baş etmekle olmuyordu anladım.
Bir kâbustan uyanır gibi
Terleten inen göğüs kafesime karşın
Selamladım güneşi
Titreyen ellerimle gökyüzünü avuçladım
Ve bağladım bulutları ipin ucuna
Rüzgâr değse uçarmışım ben
Öyle derlerdi
Aç gözlerini ve direneyim bu sis tabakasına
Dokunduğum her şey kururmuş benim
Bulutlar bu sefer bereket saçtı dünyaya
Küçük pembe kabarık eteğime takıldım
Elimdeki pamuk şeker düştü bir evin pencere önü saksısına
Bir menekşe nasıl kaktüs olabiliyordu anlatayım mı sana?
O benim gibi direnebilir miydi o toprağa?
Sen varsan direniş vardı dünyamda
Sen gidince tüm kuşlar kanatlarını dinlendirmiş.
Kalbinin penceresi varmış
Perdeleri kapatırsan tüm kuşlar uyurlarmış
Sen bana hiç mavi olmayı sevmeyen
Sen benden yıldızlarını esirgeyen
Güneş evime girecek olsa bana şifa diye,
Engelleyecek olan gökyüzüymüşsün
Şimdi kafesimden çıksam elli dokuz kanat çırpışta yanındayım
Sesini özledim, şimşek çakar mısın?
Son kez
Gözünden yaş gelircesine gülen gözlerin
Hani yağmurların nerede?
Dilek tuttum dün
Yıldızların hasta mıydı?
Güneş kafesime doğunca
Sen beni ateşe atmazsın sandım
Baban her gün o mutfakta içindeki suyu kaynatan tencereymiş.
Ateşi ateşle korkutamazlarmış anlayamamış
Benim küçük kalbim uzun zamandır cenaze eviymiş
Ve sen her nefes alışında cenaze evindeki ağıt bitmiş
Babam ona olan kırgınlığımın üstünden atlayarak geçmiş
Bu yüzden kısa kalmışım
Sen sana olan sevgimin üstüne basarak geçmişsin
Bu yüzden kaburgalarım kalbime batmış
Buradan gökyüzüne kadar yolunuz varmış
Böyle adamlar iyi adamlarmış, hadi oradan!
Kıyametler kopalı aylar oldu
Elini elimden çektiğinden beri
Bu dünyada martılar uçmaz olmuş.
Nefes alışların bir çocuğa kahkaha attırmış
Sen beni güneşle ağlatırsın
Kuşlar ölürken boynunu kalbine eğermiş
Boynum bükülüyor peki ya neden?
Madem sen konuşmayacaksın, şimşeklere doğru mu kanat çırpsam?
Ve bir serçe düştü kaldırıma
Sana gelmek bir dakika otuz beş saniyeymiş
Benim yolumun yarısı
Bileklerim ağrımış ama en çok, kanat çırpmaktan yorulan kalbim
Sen gidince canımı acıtırlarmış
Sen gidince sapanlar nişan alırmış beni
Kalbinin pencereleri üzerime patlamış
Kaktüsü karanlığa mahkûm edip büyürsün sen demişler
Bir çiçekten güneşi nasıl mahrum ederler?
Kuşlar kanatlarını hiç dinlendirmemiş
Çok sevince seni bulup vururlarmış
Öldüğüme üzülmüyorum, ama şu serçeyi sen nişan almasaymışsın
Öldüğüme üzülmüyorum ama şu kaktüsü
Sen karanlıkta bırakmasaymışsın
Böyle adamlar büyük adamlarmış
Dağ dağa kavuşmuş da kuş gökyüzüne
Ömür boyu kavuşamamış
Bir çiçek insanlara diken olmayı hiç kabullenememiş
Küçük kız çocuğu gökyüzündeki yıldızları sayarken
Göğsündeki sıfatsız ağrı
Elindeki pamuk şekeri ile
Kocaman kadın olmuş
Bir kız çocuğu kan ter içinde
‘Serçem ‘ diye uyandığında kocaman bir kadın olmayı hiç aklından geçirmemiş
Bir kâbus hiç bu kadar korkutucu olmamış