Annem olsa güz gelmezdi bu beldeye çekincesiz
Kalbini kılıç çekince, siz de çekinirdiniz, sonbahar da
Olmadığından oldu: Güz, annem… Desem, doğru
İzin vermezdi annem olsa, yan bakardı sararışa
Ama sen öyle misin zaman? Şefkatin çok ölmüş
Hiç içgörü edinmemişsin ondan, oldun olası
Annem gitti, üvey kaldım gün evinin kapısında
Bilirsiniz: Güz, derin sahipsizlik. – Bu bilgi kesin-
Annem olsa kurumazdı dalda fışkın, gül solmazdı
Dört mevsim yeşil bir düş, düşerdi rüyâlarıma
Gelirdi som bahar bütün güzelliği üzerinde
Sonbahar korkusu takınmadan, salına salına…
Her yanım gazel şimdi gerçeğin aynasında!
Onu su bilir yüzüme çırpardım her sabah, özenle
Yıkardım günlerin gamzelerimde biriktirdiği tozu
Annem cesaretti, kaya delen incirdi varlık bağında
Gitti, yaşamın üvey çocuğu kaldım viran parklarda
Hava döndü, söndü günlerin getirdiği coşkun ateş
Sağım solum, aldığım soluğum, fena kül
Annem olsa ayazda ateşi alazlar, külü yorardı
Rüzgâr hemen ne dediğini anlardı usul fısıldasa
Annem olsa, güz kovan bahçıvan olurdu bahçede
Yetiştirirdi beni geç kaldıklarıma kanat kuşanarak
Kulağıma dolardı verdiği sufle ile onulmazın çaresi
Annem olsa acemi kalmazdım yarına ve aşka
Annem olsa kırardı kilitleri, sevgi dolu bakışıyla
Yok işte, işte şurdan bana bakıyor yalnızlık
Muamma: Saklı dev, çaldığım kapıların ardında…
De ki: Öpmedi mi zaman bıraktığım ök’süzü? – Yok annem!
Bil annem: Yoksun diye yok sayıldım varlık ceminde.