öptüğün kadınlardan uyanırdın yaz günleri
telli duvaklı geçerdi yüzleri şiirlerinden
sevişip yeni ölmüş gibi bakardı her biri
yollarına, yaka paça ayrılık derlediğin akşamüstlerine
ne var ki bunda, ben de koşardım şehirleri
yağmur yağmur güzleri, küflü sevinçleri
birdenbire hep öyle utanç dolu
takılıp okul bahçesinin yasak duvarına
arkadaşlar toplardım, nasıldı yüzleri
korkardım ağaçların köksüz bekleyişinden
ağlardım geceleri
hep böyle kanardın öptüğün kadınlardan
satır arasına bırakılmış yabancı bir sözcük gibi
hep mi böyle susardın yolculuklar ertesi
dokundukça tenine
biçimsizce eriyen tarihin gibi
sonra telaşlanırdın
-kapıların açılışında gıcırdayan sorumluluklar-
ne var ki bunda, ben de sevmezdim önemli günleri
o an’ları pencereden atar, karanlığa sarkardım
yüzümü çize çize akan soluğunu duyardım
çerçevelere sığmadığın senleri bir bir
yırtardım geceleri
öptüğün kadınlara ne yaptıysan kendine de yapardın
yüzüne karışırdı yüzüm, bir suça eyvah gibi kaçardım
ne sabahtın ne zamanlardan arta kalandın
ne var ki bunda bunu ben de yapardım
alır öpüşlerini yerden bir güzel koklardım
sonra ver elini izmir, koy içine şu serinliği
unut bir yanılgıyı, üzülme diye
yurdumun jeopolitik ıssızlığına
maviliğini
siren seslerini, sıkıyönetim ihlâllerini
suya yazdığım şiirleri
o anlamsız bekleyişimi
saçardım geceleri