Soğuk geceler gördüm, tutulmuştu ay
Kanatlarını denize düşürmüştü
İlişti gözüme bir martının yalnızlığı
Gel de eşkalini bir ömür boyu taşıma acının
Maviyle hançerlenmiş kalbimdeki okyanuslar
Bundan sonra buz tutar
Her adım atışımda yaraya dönüşüyor
Ardımda bıraktığım kimsesizlik
Göğsümde kuş ölüleri, bakamıyorum göğe
Bundan sonra kar yağarsa, ilk üşüyen ben ölürüm
Çocukluk sesim titrer ağlama zamanıdır
Hayata karşılık veremem, buharlaşır hüznüm
Dilini öğrendim denizcilerin sedeftendi şarkıları
Korkularını kuşatan ayazdı hırçınlıkları
Kirpiklerine dokundum, düşleri dipsiz kuyu
Kalbimi suladım
Belki tüylerden serpilmemiş kül
Belki de kanatlardan yangın yeridir
Her neyse; çok soğuk gördüm
Bağışla beni umudum
Bugün seni yüzüstü bırakacağım