PARİS
1910
Saklamadın gölgeleri,
yaraları, kalpteki evcil köpekbalıklarını,
kırık pencere pervazına bırakılan
o tatlı yalanları.
Pencerenin altında sırtlanlar toplandı,
aya meydan okudular, hırpaladılar onu
geğirmelerle, hakaretlerle, pişmanlık dolu
fırça darbeleri gibi hantal, mırıltılı şarkılarla.
Seni hemen sevemez miydim?
Seni öylece açıkta,
alnında ellerim olmadan bırakabilir miydim?
Modì, şimdi gecenin çok geç bir saati
Donun ve anıların hüküm sürdüğü Rusya’da;
ceza, artık şeytanın sesi olmuş
yokluğunun yarattığı o felaketi,
havlayıp can yakan o boşluğu hiçbir şey dolduramıyor.
Seni terk etmemeliydim
renklerin, bana sunduğun o gökkuşakları
uyarmıştı beni, gölgeler ve köpek havlamaları da öyle,
gece geç saatlerde eve dönerken
birbirimize tutunup Baudelaire’den dizeler söylediğimiz o anlarda.
Bedenim seninkine öyle birleşmişti ki,
tıpkı keserken biçim veren bir bıçak gibi,
yüce hakikate yeni bir düzen getiriyordu.
Böylesi bir aşkı ancak yanardağlar bilir,
bakir ormanların cadıları,
cam kesilen o Ural rüzgârı bilir.
Gittim. Aptalca, korku içinde,
şaşkın, akılsız, çelimsiz, çaresiz,
uçurumun hikâyelerini,
baykuşların gökyüzünden çaldığı yıldızları
kavrayacak hazırlıktan yoksundum.
Bağışla beni Modì, dayanamadım o sarsıntıya,
içinde dizginlenemez bir biçimde koşan
vahşi sürülerin patırtısına.
Seine Nehri’ni içmeli, Louvre’u yutmalıydım,
terin sinmiş o eski gömleğini,
Eiffel Kulesi’nin demirlerine fırlatıp
paramparça ettiğin o şişeleri içime çekmeliydim.
Jeanne’ın sonradan gösterdiği o cesarete sahip olmalıydım.
Bağışla beni Modì, çok gençtim,
sana deliler gibi aşıktım ve üstelik evliydim.
Geri döndüğümde artık bambaşka biriydin,
renklerinden yoksun, Petersburg’un griliğinde
çektiğim bu acıyı hak ediyorum.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol