Kirpiklerimden ayak tırnaklarıma bitmişliğim,
Ummazdım ama kendimden bile gitmişliğim var
Gönlünün kıraçlarında öylesine yitmişliğim
Bu zorlu sevdada bitmişliğim var
Güçsüzüm, inançsızım bir nihilist gibi,
Bir berduş gibi yarınsızım, kimdir bunun sebebi?
Kaç gündönümüdür sensiz, rüyalarım, sabahlarım
Hayallerim, gecelerim, nöbetlerim sensiz
Sensiz sofralarım, duyduklarım
İşte sonunda oldu bak; ben sensiz, sen bensiz
Hayatının en büyük hatası; ben gibi bir densiz
Gömülmek isterim duasız, kefensiz…
“Ne ölüme gel ne de dirime, istediğini koy benim yerime”
sözlerin, sürekli çınlıyor kulaklarımda
Bak artık sensiz, kulağım da dudağım da
Ruhum, bedenim, benliğim sensiz
Eriyip gidiyorum öyle bedbaht, öyle sessiz…
Öksüz kalmışlık duygusu var biçare yüreğimde, besbelli
Anam öldüğünde hissetmiştim son kez, yaşım küsurlu elli
Bir de günlerden ayrılığın çöktüğü son Çarşamba
Hep sevdadandır dedi yüreğim, gülü kokla, dikenine aldanma
Şimdi ne mümkün kıldı öksüzlüğü acaba?
Ben sevdanın nârında,
Sevdam yarınsızlar pazarında…
Yaşadıklarım çok ama çok ağır
Yüreğim her şeye sağır
Duymuyorum hiçbir şeyi
Uyutmuyorum, unutmuyorum o meşum geceyi…
Ey gönül!
Her şeye göğüs geren sen
Neden tükendin aniden?
Çok sağlamdı hani yüreğin?
Anlat, nasıl böyle birden eridin?
Gönlünün kıraçlarında beslediğin şıvga,
Susuz mu kaldı testi kırılınca ?
Hep sen verirdin can suyunu şıvgan için
Şimdi birden bire mi çöllleşti yüreğin ?
Tamam, dar gelir yüreğine, hasar çok ağır,
Duymuyor yüreğin belli ki her şeye sağır,
O halde duyur iç sesini, daha da bağır,
Gelir belki Erato meleği, sen yine de çağır,
Sor;
Susuzluğunu aşacak mısın şıvganın?
Yoksa bir çöl gülü gibi yaşayacak mısın?
Anka kuşu gibi var olacak mısın?
Yoksa kuruyup, solacak mısın?
Sor…