Mülteciyim, beyaz düşlerimi kaybettiğim yerde
anımsamıyor özlemlerimi zaman;
yangın elleriyle, ilkbaharlarımı yakıyor,
Oysa külünü toplamıştım, tüm aşklarımın
senfonisindeyim, çekip gidiyor sonsuz mutluluk.
Sesim, yalnızlıkların soluksuz rüzgarı
hangi yana savursam, kendi iklimine yabancı;
önce bulutları taşıdı
sonra tenime dokunan nemliliğini evrenin.
Gümüş yağmurlar yağmadı, aysız gecelerime;
yitikti düşlerimden geriye ne varsa.
Şimdi kıyısındayım, ürkek sessizliğimin.
Parıldayan ışığını arıyorum, parçalanmış dünyanın;
öğretildiği gibi değil
zaman, acıyı alıp götürmüyor bazen.
Işıksız sularda karanlık
bir yaprağı kemirip dururken
acı, zamanla oynaşan ağır bir hüzün.