Okul müdürü Süleyman öğretmenin çocukları Alper ve Buket tatilin tadını çıkarıyordu.
Karanlık basınca Alper, Buket, Mehmet, Ayşe, İsmail, Fatma ve İmdat, okul bahçesinin uzak bir köşesinde oturdukları yerde hem sohbet ediyor hem de gökyüzündeki yıldızlara bakıyordu.
Çocuklar kendi aralarında hoş bir sohbeti sürdürürken, birden okul bahçesinin ortasından gelen gürültüler, bağrışlar onları daldıkları hayal dünyasından uyandırdı. Sağa sola sallanan ve savrulan ışık çemberleri karanlığı delerek garip bir ışık dansı gösterisi yapıyordu. Hepsi birden ayağa kalktı ve bir yere çarpmamak için özen göstererek koşmaya çalıştı.
Okul bahçesinin ortasına geldiklerinde, görkemli yaşlı dev çam ağaçlarından birisine bağlı iki genç adamı ve onların çevresinde Kızılderililer gibi dolanan kalabalığı gördüler. Pek çok kişi, ellerinde taşıdıkları yanan çıraları havada ışıkla bir daire çizer gibi çılgınca sallıyordu. Kalabalıktan genç ve yaşlı birileri durmadan bağırıyordu:
“Sizi asmak gerek! Ölümü hak ettiniz. Hem Müslümanız diyorsunuz hem de camiden kilim çalıyorsunuz!”
“Kimse sizi elimizden alamaz!”
Bu arada perişan bir halde görünen ve ağaca urganlarla bağlı iki genç hiç durmadan yalvarıyordu:
“Allah aşkına bizi dinleyin! Bizi serbest bırakın!”
“Biz hırsız değiliz!”
“Eğer hemen bir şeyler yapmazsak, bu adamları öldürecekler!” Alper heyecanla, “Hemen babama ve muhtar amcaya haber verelim.” dedi. Çocuklar başlarını salladı ve saniye kaybetmeden zıpkın gibi koşmaya başladı.
Süleyman Öğretmen ve muhtar okul bahçesine gelmişti. Önce muhtar bağırarak kalabalığa seslendi:
“Durun ne yapıyorsunuz? Bu adamların suçu ne? Suçlu bile olsalar, bunların cezasını siz mi vereceksiniz?” Süleyman Öğretmen, ağaca bağlı kişilerle öfkeli kalabalığın ortasına doğru yürüdü.
“Muhtar haklı. Siz ne yapıyorsunuz? Bu insanlık mıdır?
Kalabalıktan orta yaşlı bir adam konuştu:
“Bu adamları suçüstü yakaladık. Camiye gelen bu iki yabancı adamı görünce sevinmiştik!”
Süleyman öğretmen araya girdi:
“Tamam, ne olduysa oldu. Ama kanun var, jandarma ve mahkeme var. Bu kişileri kendi elinizle öldürerek mi cezalandıracaksınız?”
Muhtarın kızı Fatma, birdenbire arkadaşlarının arasından çıktı, babasının elinden tuttu ve onu Süleyman Öğretmen’in yanına getirdi. “Babam köyün muhtarı. Babamın da, Süleyman öğretmenin de sözünü dinleyeceksiniz. Önce babama, Süleyman öğretmene ve bana taş atmanız gerekecek.”
Fatma’nın cesur hareketi herkesi duraklattı. Alper, Buket, Mehmet, Ayşe, İsmail ve İmdat sanki mıknatıs çekmiş gibi Fatma’nın yanına geldi ve el ele tutuşup çam ağacının çevresinde bir yarım daire oluşturdu. O anda bir başka olağanüstü ve beklenmedik bir şey oldu: Kalabalığın içindeki diğer çocuklar da koşup, Fatma ve arkadaşlarının yarım kalan dairesini tamamlayacak şekilde halkaya katıldı. O çılgın, kendinden geçmiş kalabalık birden hareketsizleşti. Kimse yerinden kımıldamıyordu.
Jandarma Karakol Komutanı Astsubay Behzat bey, yanındaki iki jandarma eri ile birlikte yaklaşık bir saat sonra geldi. Genç adamların bağları çözüldü ve Bekçi Mehmet onları, işin aslını öğrenmek için köy odasında bekleyen jandarma komutanı, muhtar, Süleyman öğretmen ve köy imamı Fatih hocanın önüne getirdi. Köy bekçisi Mehmet ve jandarma askerleri ile çocuklar dışarıda bekledi.
Gençlerin komşu Gençali Köyü’nden 30 yaşlarındaki Ahmet ve askerden yeni gelmiş amcaoğlu Murat oldukları anlaşıldı. Ahmet neler olduğunu şöyle açıklamaya çalıştı:
“Amcaoğlum Murat’ın köyünüzden tanıdığı ve evlenmek istediği bir kız var. Horozoğlu ailesinin kızı Gülşen. Gençler birbirlerini kasaba pazarında görmüşler. Gülşen Murat’a, ‘Beni gerçekten çok seviyorsan bunu kanıtlamalısın. Köyümüze gelip camimizden bir kilimi alıp bana getirirsen, ben de senin cesaretini anlarım. Durumu aile büyüklerine anlattıktan sonra kilimi camiye geri götürürsün’ demiş. Murat da benden yardımcı olmamı istedi. Ne yapayım! Amcamın oğlu.”
“Bu söylediklerinin doğru olup olmadığını anlamanın en kolay yolu, Gülşen’i ve babası Halil’i buraya çağırmak,” dedikten sonra muhtar seslendi: “Mehmet, sen hemen koş, Horozoğlu Halil’i ve kızı Gülşen’i acele buraya getir! ‘Komutan da burada, çok önemli, bekliyorlar ha’ de!”
“Baş üstüne muhtarım!” deyip topuk selamı çaktı Bekçi Mehmet ve hemen gözden kayboldu.
Horozoğlu Halil ve kızı Gülşen nefes nefese köy odasının kapısını çaldı. Gülşen’in şaşkınlığı yüzünden okunuyordu.
Astsubay Behzat bey boğazını temizledi ve konuşmaya başladı:
“Bak Horozoğlu Halil. Bu iki genç adam komşu Gençali Köyü’nden. Murat’ı eliyle göstererek, “Murat senin kızın Gülşen ile kasaba pazarında tanışmış. Gülşen Murat’a ‘Bana cesaretini kanıtla, köyümüze gelip camiden bir kilim al bana getir. Sonra beni istet’ demiş. Durum anlatıldığı gibi değilse, ben burada ona göre adli işlemleri başlatacağım.”
Horozoğlu Halil, biricik kızı Gülşen’e döndü. Gülşen’in yüzü, bütün bu anlatılanları dinlerken iyice kızarmıştı.
“Baba, doğrudur. Murat’ın bana karşı niyetini ve sevgisini denemek istedim. Böyle olacağını bilemezdim.”
Ahmet atıldı:
“Halil Amca, böyle olsun istemezdik. Uygun görürsen Gülşen ile Murat’ı everelim. He dersen, aile büyüklerimiz kız isteme için kapını çalar!”
Horozoğlu Halil önce odadakilere, en son da kızına baktı. Hepsinin yüzünde ve gözünde onaylayan bir ifade görünce, “Hayırlısı ne ise o olsun!” dedi.
Bu sözler üzerine köy odası bir şenlik yerine dönüştü. Kapı açılıp durum tam olarak anlaşılınca, çocuklar halka olup şarkı söylemeye başladı.
Murat ile Gülşen’in düğünü her iki köyde birden okul bahçelerinde yapıldı…