“Alper abi, bak kim geldi? Serpil! Bize incir getirmiş!” Kardeşim Buket, kapıda elinde taze incir sepeti ile duran Serpil’in yanından bana sesleniyordu. Serpil sınıfımızın en uzun boylu ve en zayıf öğrencisi. Okullar açılınca Serpil ile birlikte ilkokul dördüncü sınıfta yerlerimizi alacağız. Serpil uyumlu, sessiz, sakin ve kimseyle kavga etmeyen bir kız.
Serpil’i görünce, sınıfımızda ve okul bahçesinde hem erkek hem de kız öğrenciler kendi aralarında gülerek, kıkırdayarak aralarında sanki bir şey saklıyorlarmış gibi konuşuyor. “Sıska”, “çırpı kız”, “uzun uzun kavaklar” gibi yakıştırmaların Serpil’in iç dünyasında ne gibi fırtınalar yarattığını hep merak etmişimdir.
“Hoş geldin Serpil!” dedikten sonra iskemlelerin yanındaki geniş divana tırmandım ve divanın duvarlara yaslanmış büyük dilimler şeklindeki yastıklarına sırtımı dayadım.
Serpil evimize daha önce hiç gelmemişti. Annem çay tepsisini ve içinde bisküviler olan büyük bir tabağı getirip önümüze koydu.
Buket, ben ve Serpil çok keyifli bir zaman geçirmiştik. “Nasıl olsa yaz günlerindeyiz. Okul yok. Herhalde yine bir araya geliriz ve oynarız,” dediğimde Serpil başı öne eğik bir şekilde karşılık verdi:
“Ben de sizi bizim eve davet etmek isterim. Evimiz köyün sonunda, ormanın başladığı yerde. İsterseniz evin yanında çam ağaçlarının altında piknik yaparız, ne dersiniz?”
Annem, dünden hazırladığı patatesli ve ıspanaklı börekleri, peynir, yumurta, taze soğan, domates, ekmek, üzüm ve elmadan oluşan yiyecek çıkınımızı Serpil’in bize dün getirdiği kamış sepetin içine koymuştu.
Köyün ucundaki son evin duvarını döndükten sonra, yaklaşık yüz metre yukarıda, orman ile bitişik tek başına küçük bir ahşap kulübe görünür görünmez bizi bekleyen Serpil koşarak yanımıza geldi ve Buket’in elindeki eşyaları aldı. “Hoş geldiniz! Çok sevindim! Bugüne kadar hiçbir arkadaşım beni ziyaret etmemişti!”
Biri 3-4, diğeri 5-6 yaşlarında iki kız çocuğu kulübeden dışarıya yalın ayak dışarı çıktı. İki küçük kız utangaçlıklarını ve şaşkınlıklarını yenip Serpil’e ve bize doğru koştu. Serpil’in annesi Fadime Teyze’nin yanına kadar gelmiştik.
“Sizi evde misafir etmek isterdim. Ama Serpil, piknik yapacağınızı söyledi.”
Kilimi ve sofra örtüsünü serdikten sonra Buket söze girdi: “Hepimiz acıktık. Haydi bakalım, oturun, yemeklerimizi çıkarıyoruz.”
Buket Serpil’in küçük kız kardeşlerine doğru dönerek, “Sizinle saklambaç oynayalım mı?” deyince, kızlar sevinçle havaya sıçradı. Buket, oyun arkadaşlarını biraz ilerideki koca çam ağacının yanına götürdü. Serpil’e döndüm ve “Baban hasta diye duydum. Evin geçimini kim sağlıyor? Ayrıca burada yabani hayvanlardan korkmuyor musun?” diye sordum.
“Annem köyde zeytin, incir işlerine gidiyor. Ben de ormandan mantar topluyorum. Ama çok şanslıyım. Bir ayı ailesiyle bile arkadaş oldum.”
“Ayılarla mı? Ayılar yavrularına kimseyi yaklaştırmaz diye biliyorum. Nasıl oldu anlatsana!”
“Geçen yaz yine mantar toplamak için ormandaydım. Birden bir hayvanın acı acı bağırdığını duydum. Seslerin olduğu yere doğru koştum.”
“Hiç korkmadın mı?”
“Hayır, hayvanları her zaman sevmişimdir. Acı çeken bir hayvanı görünce hiç dayanamam. Neyse, birkaç dakika sonra bağıran hayvanın inlemelerini duyabiliyordum. Sesin olduğu yöne doğru ilerledim. Bir de baktım ne göreyim?” Heyecanım doruğa çıkmıştı: “Ne gördün?”
“Kocaman bir boz ayı yerde yatıyordu ve iki minik yavrusu onun etrafında dolanıyordu. Anne ayının sağ ayağı, kalın bir ağaç kütüğün altında kalmıştı. İyice yaklaştım. Hayvan bana sanki ‘yardım eder misin?’ diyen gözlerle bakıyordu.”
“Kütük ayının üstüne nasıl düşmüş ki?”
“Herhalde onun altında bir şeyler arıyordu. Ayılar bal yanında ağaç kurtlarını da severmiş. Koca kütüğü çevirmeye çalışırken altında kalmış olmalı.”
“Ayıyı kurtarabildin mi? Korkmadın mı? Ne oldu çabuk anlatsana!”
“Dedim ya, ayının bakışlarından benden yardım istediği belliydi. O koca kütüğü kendi başıma ayının üstünden kaldıramazdım. Hemen aklıma babamın eşyaları taşırken tahta takozlar kullanması geldi. Bu arada ayının bana sevgi dolu bakışını hiç unutamam. Ne yapmaya çalıştığımı anlamıştı. Sabırla bekliyordu.”
“Bu arada yavrular ne yapıyordu?”
“Yavrular da benim annelerinin iyiliği için uğraştığımı anlamıştı. Minik başlarını ayağıma sürtüyor, mırıl mırıl garip sesler çıkarıyordu. Kütüğü kaldırmak için orada bulduğum bir dalı toprağa daldırıp bütün gücümle bastırdım. Ayının ayağının üstündeki kütük kımıldamamıştı bile. İkinci çabamda dal toprağın içinde biraz daha derine gidince umutlandım. Gerçekten de bu kez dalın üstüne binip bütün bedenimle aşağıya doğru ittiğimde, ayının çıkardığı homurtulu sesten, kütüğün yeteri kadar havaya yükseldiğini ve ayağının kurtulduğunu anladım. Ayı yuvarlanarak ayağını kurtardı ve kütüğün altında kalan kısımları yalamaya başladı. Küçük yavrular hemen annelerinin yanına koştu ve kendilerini onun güçlü kolları arasına bıraktı.”
“Peki sonra sen ne yaptın? Gidip ayıyı kucaklamadın herhalde!”
“Aslında onu yapmak istedim. Ama bu yabani hayvanlara saygı göstermek gerek. İki küçük yavrusunu göğsüne bastıran anne ayı bir yandan iki kız kardeşimi ve annemi aklıma getirdi. Ne kadar zorda olsak da, birbirimize sevgimizin her şeyden daha önemli olduğunu bir kez daha anladım.”
“Bu olayı ailene, arkadaşlarına anlattın mı?”
“Hayır, şu ana kadar hiç kimseye söylememiştim.”
Çırpı Kız’ın anlattıklarını bugüne kadar kimseyle paylaşmadım. Büyük bir ihtimalle bana ve ona inanan çıkmazdı. Ama kim bilir belki siz başka türlü düşünürsünüz….