Burada, Meseta’nın kalbinde,
deniz yalnızca gökyüzünün bir icadıdır.
Yine de, yeniden bir şeylerin bana seslenmesi için
aralık kalmış bir panjur,
o öğle sıcağı sessizliği yeterlidir.
Arazi kıyıya doğru alçalır.
Yeniden görürüm: kireç badanalı duvarları,
begonvillerin eflatun gölgesini,
yol kenarındaki kurumuş esparto otlarını,
çizgileri gerginleştiren Levante rüzgârını.
Roma başka bir biçimde geri döner:
bir eşiğin aşınmış traverteni,
akşamüzeri hâlâ sıcak olan o kaldırım taşları.
Hafıza, şehirleri değil,
küçük dokuları saklar: parmaklardaki tuzu,
avuç içlerinde ezilen kekiği,
rüzgârla dalgalanan bir masa örtüsünü.
Sonra rüzgâr Doğu’ya döner.
Boğaz’da sis, bir anlığına
karşı kıyıyı silip süpürür.
Çay ince camı yakar geçer,
bir tekneden seslenir biri,
çeviri yaparken bir sözcük kaçar ağzımdan.
İşte o an deniz geri döner,
hangisi olduğunu söyleyemesem de.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol