Soru beni buluyor,
yetişiyor bana
yavaşça yaklaşan, ışıktan bir hayvan gibi,
yanımdan geçerken fısıldıyor:
“olmak” ne anlama gelir?
Derken bir şey açılıyor,
göğsümde ışıklı bir yarık,
sessizliğin nefes aldığı bir eşik
ve bilincin, kendi gölgesi içinde yolunu aradığı bir yer.
Böylece düşünce beliriyor,
yeraltından akan bir nehir gibi
kimi zaman billur gibi berrak, kimi zaman bulanık ve çalkantılı,
ama her daim canlı.
Çünkü tek bir düşünme biçimi yoktur,
dünyaya bakmanın da tek bir yolu yoktur.
Her fikir bir kanaldır,
çıkışını arayan
geceye göz atan huzursuz bir varlık,
kendi titreyişini gecenin içinde tanımak için.
Hepimiz kendi ateşimizi taşırız
yaramızı, kısmi hakikatimizi, ışığımızı
ve sonsuzluğumuzu.
Bizler yanan parçalarız,
arzunun kıyısında
birbirine ancak değen adalar
yine de o narin temasla,
bir evren yaratırız.
“Olmak”, acı verenle ve kurtaranla,
kıranla ve geriye kalanla birlikte yürümektir.
“Olmak”, berraklığın her zaman gelmeyebileceğini,
bazen sadece soruyu tutmanın, tıpkı rüzgârın ortasında
bir kandil tutar gibi, yeterli olabileceğini kabul etmektir.
Yine de devam ederiz,
çünkü her birimizin içinde sönmeyen bir kıvılcım,
bize adımızla seslenen kadim bir fısıltı,
toprak arayan bir kök,
bizi geri çağıran bir gökyüzü vardır.
Belki de “olmak” tam olarak budur:
haritasız bir yolculuk,
kim olduğumuzla ve henüz nasıl “olacağımızı” bilmediğimiz o şeyle
yapılan bitmek bilmeyen bir sohbettir.
Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol