Dünyanın, pek çok fırtınadan yorgun düşmüş bir ağaç gibi
eğildiği günler olur,
yine de bir dalın üzerinde,
bir yaprak yeşil kalmaya direnir.
O yaprak kültürdür, çatlaklardan sızıp yolunu bulan
kadim bir ışık,
kanatlarını açan bir kitap,
yeryüzünün bir hafızası olduğunu hatırlatan
bir şarkı,
hâlâ önemseyebildiğimizi gösteren
insani bir jest,
unutmayı reddedenlerin boğazında
alevlenen bir şiirdir.
Direnmek, gölgeye karşı bağırmak değil,
büyümeyi öğrenen küçük bir ışık parıltısıdır.
Rüzgârın söndürmeye çalıştığı anlarda bile
sönmeden kalan bir kor parçasıdır.
Bugün, yaşam titriyor.
Bir yer arayışıyla yürüyen,
karşılarında buzdan duvarlar gibi sınırları bulan insanlar var
sanki adları başlı başına bir hataymış gibi
yaralı halklar var
gökyüzündeki çatlaklar gibi yayılan savaşlar var
kültürü silmeye,
böylece kimsenin kim olduğunu hatırlamamasını sağlamaya çalışan eller var.
Ancak şiir, korkuya boyun eğmeyen o ışık,
yatağına dönen bir nehir gibi yükseliyor.
Açıklanamaz ama yine de yanan bir ışık getiriyor.
Kök salan sözcükte yanıyor;
başkalarının duvar ördüğü yerlerde
pencereler açan bir hayal gücünde yanıyor.
Gerçek direniş, insana özgüdür.
Yaşayanı gözetmektir,
can yakanı, nefrete dönüştürmeden
adlandırmaktır,
güzelliğe,
bir çocuğu kucaklar gibi tutunmaktır.
İşte böylece, kavrulmuş bir dünyanın ortasında,
kültür bir fener,
sözcük bir köprü,
hayal gücü ise hiç sönmeyen bir kandil olarak kalır.
Direniş budur işte:
başkalarının sessizlik aradığı yerde
ışığı yanık tutmak.
Fırtına şiddetle devam ederken bile
yeşil kalabilen o yaprak olmaktır.
English Translation by Mesut Şenol