Bakkal Ahmet Amca’nın dükkânındaki kamış kafesler içinde beslediği kekliklere bakmaya doyamıyordum. Siyah halkalar, gri ve bej renkleriyle kaplı bedenlerini süslüyordu. Kırmızı gagaları insanların dudaklarını andırıyordu. Bakkala gönderilmeyi dört gözle bekliyordum.
Mayıs ayı başındaydık. Sınıf arkadaşlarım Mehmet ve Kara İsmail öğleden sonra beni evden çağırmışlardı. Okulun köşesindeki beton su havuzunun kenarına oturduk. Kara İsmail bize düdük yapmayı öğretiyordu. Kara İsmail kuşlar hakkında çok şey biliyordu.
“Tarlada çalışırken, gölgede dinlenirken ne zaman kaval çalacak olursam, ağacın dallarına kuşlar gelir. En çok da sığırcık kuşu.”
“Sığırcık nasıl bir kuş?” Bu sorumu Kara İsmail bilmiş bir edayla yanıtladı:
“Ben bu kuşları çok yakından tanıyorum. Ne çok küçük ne de çok büyük kuşlar bunlar. Orta boy yani. Simsiyah kanatları var. Bazılarının kanatları üzerinde beyaz benekler de oluyor. Bacakları pembe renkli. Gagaları ise kışın siyah yazın sarı renge bürünüyor.”
“Mevsimlere göre değişiyor ha!” dedi Mehmet.
“Bu kuşlar göç de ediyorlar ve kalabalık gruplar içinde geziyorlar. Tarlalardaki solucanları yedikleri için onların gelişini pek çok çiftçi sevinçle karşılıyor. Ama diğer taraftan tohumlarına dikkat etmeleri gerekiyor.”
İsmail’in verdiği bu bilgiler çok hoşumuza gitmişti. Anlaşılan kuşların kendilerine göre bir dünyası vardı.
Biz konuşurken, okulun arkasındaki Halis Amcanın büyük oğlu Mehmet Ali elinde bir çifte av tüfeği ile yanımıza doğru yaklaştı. Askerden yeni gelen Mehmet Ali Abi’yi görünce hepimiz ayağa kalktık ve onun yanına koştuk.
Yaptığımız düdükleri gösterdiğimizde Mehmet Ali Abi, “Evet, fena değiller. Belki daha sonra size daha iyi düdük yapmayı öğretebilirim. Şimdi isterseniz gelin benim nasıl avcılık yaptığımı görün!”
“Ne avcılığı?” diye atıldım.
“Şimdi sığırcık mevsimi. Onlar okulun kenarındaki servi ağaçlarının üzerine konmayı sever. Yeteri kadar sığırcık avlarsam size de veririm.”
Kara İsmail, Mehmet ve ben şaşkın bir haldeydik. Hiç birimiz ne olduğunu anlayamadan, Mehmet Ali Abi’nin peşine düşüvermiştik.
Okulda boya badana işleri yapıldığı için hafta sonu olmasına karşın kapılar ve pencereler açıktı. Mehmet Ali Abi önde biz arkada okulun yüksek beton merdivenlerinden çıktık.
Okulun geniş salonundan geçip 4. ve 5. sınıfların bir arada ders gördüğü sınıfa girdik. Pencerelerden sonra birkaç metre uzaklıkta okul duvarı vardı. Okul duvarının hemen iç kısmında sırayla uzun uzun yükselen, okulun boyunu aşan servi ağaçları 3-4 metre arayla bir ağaç seti oluşturuyordu.
Mehmet Ali Abi açık pencerelerden büyük olanın pervazına yaslandı ve çifte tüfeğini ağaçlara doğru doğrulttu. “Biraz bekleyeceğiz. Kuşlar şimdi buraya sürü halinde gelir.” dedi.
“Onlar bir büyük sürü halinde mi geziyor? Peki yuvaları nerededir?” diye soracak oldum.
“Sen şimdi yuvalarını falan boş ver. Buraya kuş avlamaya geldik. Şimdi sessiz olun bakayım!”
Hepimiz biraz daha sindik. Sanki biraz sonra olabilecek şeyleri sezinliyorduk ama elimizden bir şey gelmeyeceğini de biliyorduk.
“Biz avlanmazsak o kuşları yiyen büyük kuşlar, kartallar, atmacalar, baykuşlar var.” Mehmet Ali Abi tedirginliğimizi fark etmişti ve bizi rahatlatmaya çalışıyordu.
PIIIIRRRRRRRRRRRR sesi önümüzdeki servi ağaçlarının dallarına, bir orkestranın yerleşme düzenine benzer bir şekilde bir kuş sürüsünün konduğunun işaretini vermişti. Mehmet Ali Abi yavaş hareketlerle pozisyonunu iyice netleştirdi. Tüfeğinin namlusu baştan beri servi ağacının ortasındaki dallara yönelmişti.
POOOWWWW diye gümleyen tüfek sesi, bir cehennem habercisinin davulunu çalıyordu sanki. PIIT, PIIT, PIIT diye birbiri ardına sığırcık kuşlarının yere düşüşlerini otomatik olarak çalışan hayal gözümüzle görüyorduk.
“Üç tanesini vurdum çocuklar! Haydi gidip onları alalım.”
“Mehmet Ali Abi, ne yaptın sen?” diye bağırdım. “Mehmet Ali Abi, o kuşları öldürdün sen! Hem de öğretmenlerimizin bize hayvan ve doğa sevgisi verdiği sınıfın içinden ateş ederek!”
Birden Kara İsmail’in iyice moraran yüzünü gördüm. Yüzünden ateşler fışkırıyordu.
“Mehmet Ali Abi”, dedikten sonra devam etti Kara İsmail: “O sığırcıkları ben daha önce sapanla da avlıyordum. Bir gün bir sığırcığı sapanla vurarak düşürdüm. Kuşu yerden alıp tam oradan uzaklaşıyordum ki, baktım ağacın dallarının birleştiği yerdeki kuş yuvasında yumurtadan yeni çıkmış, üç-dört tane yavru durmadan ciyak ciyak ötüyor. Sanki bir şeylere isyan ediyorlardı. Doğaya mı, bana mı, kime, neye? O yavrulara bundan sonra ne olacaktı? Herhalde kendi başlarına yaşayamazlardı! Ben ne yapmıştım!”
“Ama İsmail!” diyecek oldu Mehmet Ali Abi.
“Aması yok abi, ben o günden sonra hemen her gece uykuya daldıktan sonra o kuş yavrularını görüyordum.”
“Kuşlar da bir canlı, doğanın parçası. Onların ağaçlarda özgürce dolaşmasını, güzel seslerini bize dinletmelerini, yavrularıyla mutlu bir şekilde yaşamalarını istemek suç mu?” Mehmet heyecanla bunları söyleyince Mehmet Ali Abi başını öne eğdi. Bir süre konuşmadı.
“Sizin gördüğünüz o kötü düşler benim de yakamı bırakmıyor. Ne dersiniz, avcılığı bırakırsam bugüne kadar vurduğum kuşlar beni affeder mi?
Kara İsmail önce bizlere, sonra Mehmet Ali Abi’ye baktı. “Affederler. Mutlaka affederler!”
“Bana büyük bir ders verdiniz çocuklar. Muhtarımızdan, köyümüzde avcılığın yasaklanmasını isteyeceğim… Ne dersiniz?”
Mehmet Ali Abi’nin ellerine sarıldık. O da bizleri tek tek havaya kaldırdı ve kucakladı. “Askerde edindiğim bilgi ve görgüden daha fazlasını bana öğrettiniz. Sağ olun, var olun!”