Yazar adı: MIRELA DUMA

Ah geçmişim, ellerimi birleştireceğim birleştireyim ki nihayet güneş kadehinden içebileyim ve bir daha asla seninle karşılaşmayayım nihayet seni boş binalarda, yoğun sabah sisinde, beyaz taşın netameli gözünde gizemli düşün ve kimi ayrıntıların dinlendiği o yerde kaybedebileyim. belirsizliğin kadim bir kızı olarak, var olmayan, ne şimdi ne de gelecekte asla var olmayacak bir zaman diliminde.  

Uzun, içe işleyen bir bekleyiş Gelişinin tezahürleri, Yeni ışığın büyüleyiciliği… Ve o andan itibaren bakışlar, Uzak hikâyelerin, Yeni şefkatlerin, sessiz akışların, Yaprakların büyüsü içindeki taşların gelişini yansıtır. Sonbaharın gelişi askıda beklerken, Rüzgâr, akışkan kuyruklu yıldızların kollarında susar Bizler askıda geçeriz, Yaşarız. Rahimdeki bekleyiş, yaşamı terennüm eder Kalp sakin, Bekleyiş hissiyle çarpıyor. Kadim kokular buharlaşıp dağılıyor,

Sen benim küçük Buddha’msın Seni uykudan ışığa döndürüyorum Gökyüzüne çizerek Sana dair düşü Güzel sevdaların ayçiçeği Leonardo, küçük Buddha Ve ben mutlu bir büyükanneyim Şafak sökene dek seninle dans ediyorum Tumbalalaika O an, tin tin tintan Da-da-re Leonardo ta-ta-ta ezgileriyle Gümüş parmaklarınla ​​oynuyorum Kameo bir düzlem üzerinde Notalar göç ediyor, koşuyor Vadiler ve nehirler arasında