kendime baktığımda utanmayınca ilk kez yanıma yaklaştım günü yıkayıp astığım gecede erkeği uykusuzluğa bırak çocuğun hülyama daldığı sessizlikte arada kaynar giderim belki de ben bahaneyim boşluğa, başka kederlerde boğulmaya sindiğim yerde parçalanacak heder aranıyor yine evden çıkarken maskaralıklar akşam dışarıda mı evet komiye garson demek yok ama çünkü garsoniyer gelir döngüsü beni gülme krizi tutarı
BALKONDAKİ KADIN Devamını gör »
Ben mi, ayak sürüyorum bu kışta Soğuk odalar, kuru dut, pestil, Üç beş kanto çürüme üzerine Suyun çürümesi, kentin çürümesi Rüzgârın söndürdüğü ışığın çürümesi.. Şimdi içi boşalmış ağaca döndü Bombalanmış köprülerde dolaşan Pars Ben mi, yaza çıkar mıyım bilmiyorum Söylesem mi pasajların serinliğini özlediğimi Caddeleri, dar sokakları, sinema önlerini Sapınca köşeyi asmalı kahveyi, İnce bir
Ben size hüzünlendim Su kesiği, ince bent, tasalanan yürek Gazze yanığı gece, çulpan Issız bir kuyuya zeytin attım Varır mı dersiniz Yusuf’a? Peki siz Neden seyircisiniz incirin ağıtına? Gördüm nar’ın sızladığını koca ovada Tarih 16 Haziran 2010, ağıt yakıyor İncir ile nar : Türkçe ile Kürtçe Ey Zümrüdüanka, ey çulsuz ahali Ben size hüzünlendim Yanlışa
Gökyüzünü, denizi ve gülümsemeyi keşfettik. Rüzgâra dedik ki: “Dizginlenemez bir hızla koş, durma sakın, zamanla oynayan genç kızların saçlarını dağıtmak için koş. Beraberinde umut dolu mesajlar taşı, geceyi yaşayanlar için, hayatlarının baharını henüz yaşamamış olanlar için. Koş, durmaksızın koş, vahşi rüzgâr, zamanından bir kamelyaya dönüşmeyi dileyen o kadının yüzüne ulaşana dek koş. Hafif ol; ona,
Birbirimizin gözlerinin içine baktığımızda ne kadar utangaç olduğunu hatırlıyor musun? Elma zamanımızdı o. Kaçışlar zamanı. Ve biz, gece vakti, deniz kıyısında olağanüstü bir kaçış gerçekleştirdik kalp atışlarımızın, denizin titreyişlerine eşlik ettiği bir an. Ay ışığında kumlar parlıyordu, dalgalar parlıyordu. Her şey bize çok yakındı ve her şey, o tecrübesizce çıktığımız kaçışa eşlik ediyordu. Peki ya
bazen gölgeyi bile götürmek gerek öyle hızlı koşmalısın ki üstelik ah sesin seni takip ediyorsa koş koş koş yine biraz soluk aldıktan sonra ey diyen aşk beklemez ki gölgesizdir o şiir hiç beklemez ki saçlarındaki kokuyu savurur gölgesiz gecelerde saatler beklemez ki dakikalar saniyeler gölgesizdir o sesini duyurur şiire aşka kırmızı botlarını ayağına geçirmiş koşuyordur
modigliani’nin gördüğü kadınlar mı kalmalıydık bu olmamalıydı artık isteğiniz bükülen boynumda çoğaltırken düşlerimi ah düşlerimiz uzadıkça büküldükçe ah gözlerime bakmadan önce hazırlanmalısınız kâğıt kalem deklanşör tuval inceden kalına fırça rengârenk boyalar korkabilirsin yarat beni gözlerimden bağırmaktan kalınlaşmış sesimden boynum dimdik görmüyor musun
baharda dünya taş krallığı yaşarken biraz ışık biraz su pamuğu delmeye çalışan fasulye tanesi insanın başlattığı hareket değil mi hayat baharda aynı anda kent kaldırımlarında taşları deldi ebegümeci insana inat özün gerçekleştiği hareket değil mi hayat baharda tam o anda yeni taş duvarlar yükseliyordu inleyen ağaç kökleri karıncalar gelinciklerin unutulduğu haritalarda öz yok edilirken özün
baharda tüm anlarda Devamını gör »
iğde çiçekleri kişniş yaprakları gelinciklerle kitaplar irili ufaklı rengarenk taşlar anılar toplarken bizim için senden uzakta sait faik kiraz mevsiminin en çok da sevişme zamanı olduğunu anımsatıyordu korkuyorum geç kalmaktan şiirden sevişmeye yoksa yeni bir şiire hazırlık mı yaptıklarım belki yapamadıklarım yine de korkuyorum ilk kez kiraz mevsiminde
othello “kan istiyorum iago kan” demişti ya her an kanamalı mıyım sevilmek için kan içinde avlanıyor erkekler uzanabileceğim güzel kokulu otlar topluyorlar çiftleşen maymunları görünceye değin hep kan için benim için teyzem söylerdi kan görünce rüya bozulurmuş hiç de bozulmuyor x ey ömer hayyam x ey her an kanıyor kanlı şeyler istiyorum
