bulabilirsen bir harf de sen koy adı olmayan acının çığlığına yangından sonra mı görünür duman alıp başını giderken gökyüzüne inler yaralı evler korku doludur odalar alınıp verilmeyen nefes dar gelir sığınaklara öncesi sonrası yoktur ateşin barutla sevişmesinin hep ölü çocuklar doğurur kan ağlayan sokaklar
KORKU DOLU ODALAR Devamını gör »
Berekete mayaladı bir fırıncı Az önce hamurunu Ekmekler daha yumuşak artık Ve sofralar huzur dolu. Gül harfiyle ölçtü bir marangoz Elindeki ahşabı Sevgiye açık olacak Bütün evlerin kapısı. Makasını hoşgörü mesafesine Ayarladı bir terzi Sokağın sesine benziyor Diktiği her giysinin Düğmesi. Tarlasını özenle sürdü Bir çiftçi Peşinden kuşlar havalandı Rüzgâr kuruttu alın terini. Yeni bir
Kuşları eksilen ağacıyım ömrün Yapraklarım paslı bakır Ayarttığım ölüm Doğduğum günden peşimde Bırakmaz yakamı Sabahın nehrine Yüzümü gömeyim Ayaklarım dağlara takılır Yüzükoyun düşersem Kirli bir tarih beni yutar Ama koyvermez külüm Bir güzel öleyim
O anılara…… Senli zamanlara, yıllara Takılıp kaldım hatıralarımızda, hatıralara Gözbebeğindeki bir anlık bakışa Kirpiğindeki o bir damla yaşa Dudağının kıvrımındaki çukurda Havalanan saçlarını savuruşunda Umursuz ve usulca beni bırakışında, ayrılışında İsyan eden o duygularında Kaldırımdaki taşa tekme atışında Küfürlü alaylı kahkahalarında Durmayan otobüse el sallayıp laf atışında Aklımı başımdan alıp beni bırakışında Takılı kaldım ben
Görkemli Dionysos Çeşmesinden akan şaraba Yüzündeki dişi çukurları gömen Okianus’un küçük kızı… … Nasıl boyadı dünyayı? Vişneçürüğü bir maziyle Kimi kiminle örttü de? Açıkta kaldı sırt yarası… … Zaman hep öyle miydi? Çirkin diş etleri arasından Sırıtan yaygaranın küflü ağzı Dolgun ve gösterişli Maviden beri Varoluştan yana şanslı mı?
Akşam güneşi batarken Üşüyordu ellerim, üşüyordu yüreğim Yalnızım Kırlarda yalnız açan Bir gelincik gibi Yalnızım Papatyalarda aranan Seviyor sevmiyor gibi Hep şiiri anlatan Öyle sanki bir kapı kapanmış yüzüne Nasılsa açılır diye düşünüyorsan Karlar erimeden Benim için bir fal tut papatyalardan Güvercinlerin ayak sesleri uzaklaşmadan Gelirim yağmurlar yağmadan Gelirim güneş yine
HAZIR DURMUŞKEN ZAMAN Devamını gör »
burada bu aşkın tarihinde batık bir gemide gibiyim yüzeye vurmamı bekleme git avun biraz yağmurda yolculuklarda tortumu kazı kehanetinden görecesizdi uykumuzda zaman uzaklıklarsa sanrılı kıyılarımız dün sabah sokağa taşınan mevsim iki sökük daldan ayrı ayrı sarkarak benzedi ikimize çok dağıldım soğuk sulara böyle düşleri birbirine karıştıran anafor boyutlarını unutturuyor nesnelere ve aklım almıyor
alnınızdaki yara izinden tanıdım sizi eski bir liman kentinde karşılaşmış olmalıyız anımsarsınız mutlaka kirpikleri tuzdan günbatımıyım ellerimin çürük yosun kokusu saçlarımdaki vazgeçmiş lodos ıssız yaşamların kumsallarıdır ve kayalara çarpa çarpa doğduğum denizden ahiretimdir aşk kile dönüştü sevdiğim adam yitirdiğim şarkılardır çocukluğum yengeç dolu ağlar takılırken parmakuçlarıma sabrın göğsüne uzanmış bekliyorum eski bir
birikiyorum tortusuna yüzünü çizen suyun simgenin kipin ölgün toprağın çiçek açması gibi çözülüşünü seyrediyorum ezgisinde bekleyişin ne güzel susuyorum günün esirgeyen avuçlarında umulmaz ivmesiyle pıhtılanarak maddenin göçün içimin taşrasında uyanıyorum seni anneni çocukluğuna süpüren yazıyım sisim soluksuz büyüyorum tılsımında gecenin örseliyorum yine kutsadığın erken sevinci
telaşını besleyen ilkyazı gördüm karanfil içtenliğiyle gül çalımı arasında bedelsizdik. erik dallarının görüş mesafesinde asitli yağmurlar paylaştık nasıl suç üstüyse her ölüm öyle gücenik bir demokrasiyim azınlık haklarına çocuklardan sakınılmış şenliklere bayram sabahlarına kaçıştık yalınkanat sızıyı bölüşmenin hoşgörülü sabrıyla kazıdık kirecini çalkantının bedensizdik. iki göktaşı çarpar gibi sonsuzda büstlerden rasgele mitoslar biçimledik
