Sanat, özü itibariyle barıştan yanadır. Edebiyat da öyle… Savaşın kültürü olmaz. Kan ve gözyaşından ibarettir tüm sermayesi. Onu ‘adam öldürme sanatı’ diye tanımlayan işgüzarların peşine takılacak değiliz. Çünkü biz, gittikçe daralan dünyada yakıcı bir sorunun yanıtını vermekle meşgulüz: “Bugün barış için ne yaptın?” Evet, içte-dışta bugün barış için ne yaptık acaba? Ne denli barışı düşündük?
MAVİ DÜŞLER İÇİNDE Devamını gör »
bugün senden uzakta bir gün geçirdim sen yokken hiç kendimde değildim mutsuz insanların arasına karıştım mutsuzlukta onlarla yarıştım kendim dahil herkese sataştım ne kendimle ne başkasıyla anlaştım imgeni hep köşeden dönerken fark ettim peşinden koştum ama yetişmekte geciktim çiçekçiden beyaz bir menekşe aldım seni düşünüp beyazlığına daldım acı bir çay ısmarladım kendime eşlik etsin diye
I. konkav bir kirpiydim bir kirpi cenin törpülerdim dikenlerimi her gece sana gelmeden önce geceleri Yıldız Koyuna giderdik tedirginlik toplardık ay büyürken kızıl saçlarına dokunurdum ürperirdi ellerim sen iç çekerdin duyardım yırtılırdı ciğerin kirpiklerinle bir boşluk dokurdun aramızda bir karanlığın vardı bilirdim eğilip bakınca başım dönerdi irkilirdim bir göl müydü yoksa sazların doladığı bir koy
Ne istedi ellerimiz ıslak bahçelerden? Mutlu kılmak gülü belki… Sonra Ağlatmak kederi Kendi kuyusunda… Alın çizgisindeki karanlıkta yakın kılmak uzağı. Seni bulmak şarkının kubbesinde; Sana solmak, Sende kalmak Seni uyumak rüyalarında… Ne istedi ellerimiz?…
Kadının ayakları uçar kalbinde hüzün varken Değişir gecenin rengi Romanya dansında Rüzgâr eser Uçar bütün kuşlar Dans bizimle kumar oynar!
Ruhun zehrini almak için Derininden, Demir çubuk deler kafatasını En karanlık yerinden! Acımaz kesik Korkma! Kim duyacak Beyni kesen bıçağı Başını kaldırıp Babasız kederinden. Akıtır doktor Ömrün iltihabını Göl olur da dünya, Tükenmek bilmez irin! Sonra “Guguk Kuşu” , Bir bebek uyutur Göğsünde hastane sedyesinin. Rüyasında Artık elindedir kürekleri sandalının, Ama Kim anlar acısını Kesik
Elimi yakıyor Senden kalan Yitik ömrün kokusu… Işığı yüreğime batan ay; Serin akşamlarda Adımlarını aşka uydurarak dans ediyor uzak şarkılarda! Elimi yakıyor umutsuzluk rüyalarımda! Uzak kaderlere mahkûm ruhum suskun… Aynalarda Elimi yakıyor aşk! Tek dostum kurşun kalem…
Kumlar arasından Çıkagelir Sebepsiz sevmeler Poseidon Rüzgârında! Uçar gider ellerinden zaman ve mekân! Dile gelir mozaik, Derya deniz sarar dört yanı! Söze değer kayık kürek, Poseidon Alır ömrün aklını başından! Kumların Işıklı gözbebekleri, Sarar bedeni bırakır gider… Ve elinde kalan bir avuç taş, usulca resmeder aşkı Mavi sulara karışan efsanede!
Bardo Muzesinde Aşk Devamını gör »
Sözcük hazinesi içinde bunalmış olarak sözcükler arasında sinsice dolaşıyoruz kaybolduğumuz büyük bir kütüphanenin birbirine çok yakın rafları gibi duygularımızın, fikirlerimizin modası geçmiş sözcük hazinesinin daha çok ilgiye ihtiyacı var sözcükler uçuşuyor, kimse bilmiyor nereye gittiklerini onlar birilerinin bahçesine ya da masasına konacak ve sırrımızı ele verecekler o sözcükler her neyse onların peşinden gidince onlar bizi
tanıdık bir hikayedir elmayla başlayan ve hiç kimse düşünmemiştir genetik kodlarımızdan ışırma ihtiyacını ortadan kaldırmayı ve ısırma sayıldığı için elma bir aksesuar olmuştur bahçeler gibi ağaçlar ve göller şehirler ve insanlar gibi uzun köpek dişleri vbile umutlarımızı parçalar şafaktaki yararsız faaliyetleri gökyüzü her zaman kan rengindedir uykusuzluk çekenlere der ki küllere dönmenin zamanıdır şimdi görülmez
YOK OLAN BİR DÜNYA Devamını gör »
