YAZILAR

“Mehmet, gel içeriye!” diye seslendi Muhtar. “Baş üstüne muhtarım, geldim!” Bekçi Mehmet’in üzerinde, kahverengi keçeden dikilmiş ve mahalle bekçilerinin üniformalarını andıran özel bir kıyafet vardı. Muhtarın gözleri bekçi Mehmet’e kilitlendi. “Mehmet, biliyorsun köyümüzde uzun yıllardır bir ebe yok. Ben kaymakamlığa her gidişimde bu konuyu gündeme getiririm.“ Bekçi Mehmet, muhtarın şimdi çok iyi bir haber vereceğini

Bakkal Ahmet Amca’nın dükkânındaki kamış kafesler içinde beslediği kekliklere bakmaya doyamıyordum. Siyah halkalar, gri ve bej renkleriyle kaplı bedenlerini süslüyordu. Kırmızı gagaları insanların dudaklarını andırıyordu. Bakkala gönderilmeyi dört gözle bekliyordum. Mayıs ayı başındaydık. Sınıf arkadaşlarım Mehmet ve Kara İsmail öğleden sonra beni evden çağırmışlardı. Okulun köşesindeki beton su havuzunun kenarına oturduk. Kara İsmail bize düdük

“Alper abi, bak kim geldi? Serpil! Bize incir getirmiş!” Kardeşim Buket, kapıda elinde taze incir sepeti ile duran Serpil’in yanından bana sesleniyordu. Serpil sınıfımızın en uzun boylu ve en zayıf öğrencisi. Okullar açılınca Serpil ile birlikte ilkokul dördüncü sınıfta yerlerimizi alacağız. Serpil uyumlu, sessiz, sakin ve kimseyle kavga etmeyen bir kız. Serpil’i görünce, sınıfımızda ve

Okul müdürü Süleyman öğretmenin çocukları Alper ve Buket tatilin tadını çıkarıyordu. Karanlık basınca Alper, Buket, Mehmet, Ayşe, İsmail, Fatma ve İmdat, okul bahçesinin uzak bir köşesinde oturdukları yerde hem sohbet ediyor hem de gökyüzündeki yıldızlara bakıyordu. Çocuklar kendi aralarında hoş bir sohbeti sürdürürken, birden okul bahçesinin ortasından gelen gürültüler, bağrışlar onları daldıkları hayal dünyasından uyandırdı.