Saçlarını bırakıyorsun, tarih düşüyor omuzlarından, sırtından, göğsünden. Bene yeniden seni ikna etmek zorunda olan bir genç aşık oluyorum kucaklamalarının en tatlı arzusunun en güçlü olduğu kişi olarak. Henüz kırk yaşında değilsin ama şimdiden o saçlarını kesmeyi düşünüyorsun dünyaya artık ilişkiye kapalı olduğunu göstermek için. Daldırıyorum yüzümü saçlarına ve kokusunu çekiyorum içime, deniz aşırı
Sıcak, bir odadan diğerine masumca geçip gidiyordu İnsanların yokluğundan doğan, aldatıcı bir huzurdu bu. Üç kez öten horozun öz torunu, Ağlayan Petrus’un yokluğunda kendini daha iyi hissediyordu. Hava güneşliydi ve o da yüzünü, Bir kedinin göz kapağıyla örttü. Kızın ayakkabıları, tıpkı iki gemi gibi, İlk kâşiflerin gücüyle daldı bitkilerin ve canlıların arasına. Bahçe, bir gizem
Benim fiyordum diğer bir fiyordun parçası Bütün kıvrımları yumuşatan yağmurda Birbirlerine karışır adalar. Burada otobüsler dosdoğru ilerler Keserler blok gibi duran geceyi mavi farlarıyla Ama orada yakalayabilir sizi bir deniz tutması Karanlığı kafanıza takmanız yeter Benim fiyordum diğer bir fiyordun parçası Hala gençtir yaşı ve kar yağdığında Yapraklar arasındaki kuşlar gibi saklanır, Ama
Işığın yükünü omuzlayıp, alın teri damlalarıyla toprağı işleyerek, dünyanın kıyısından batıdaki dağlara dek sürüp, ay’ı tarlalara bir nöbetçi gibi bırakarak, yeni yılın mahsulünü biçerken, senin o özverili varlığına, içten bir minnetten başka ne sunabiliriz ki? Dünya seni bir saatin yelkovanıyla sayıyor, gece yarısını şafak sanıp çılgınca çığlıklar atıyor, sarhoş kalabalıklar, formalite icabı kucaklaşanlar… Denizler senin
Çorak toprakları altın başaklı bir berekete dönüştüren o elleri seviyorum tohum eken, yaşamı yücelten o ölümsüz elleri boyunduruğu bir haç gibi omuzlarında taşıyanları toprağı süren, melek kıvrımları taşıyan o elleri mücadele bayrağını yükselterek tek bir sesle itirazını haykıran ulusun belkemiği olan o elleri Onları çok seviyorum. Nemli toprakta yaralar
Bir kara gölge gibi Ruh bakınıp duruyor Senin gidişine, Bir sevdanın alacakaranlığında Uğursuz yarasaya. Yavaş akan akşam vakti Karartıyor Gülümsemeni. Karanlıkta Gözlerin bulanıklaşıyor. Alacakaranlık olmadan Bil uzun gecenin Geleceğini. Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol
Gözlerimi bağladım, ışık gözlerime saplanmasın diye. Dudaklarımı büzdüm, çünkü elimde yalnızca sessizlikler var. Kalbimi gömdüm, atışlarını duymayayım diye. Bensiz, bırak, gece gelsin. Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol
Bırak, gece gelsin. Devamını gör »
Kadının geçtiği baca normalden daha genişti, koyu yeşil, kimi zamanlarda ise pembe. Bedeni sorun olmadı. Pek fazla ağırlığı yoktu. Yalnızca bilinç oluştu ve gönül serüveni sona erdi. Bu yalnızca bir kez, tek bir kez olan bir şeydi. Belki de sayılamayacak kadar çok tekrarlanmıştı, Çünkü her şey çok tanıdıktı, ait olmak onu şaşırtmadı Dünyaların içine
Kadın yuvarlanıyordu. Devamını gör »
Deniz kederden usandığında Tüm gözyaşlarını döktü Kemiklerin hepsini kıyıya vurdu Kemiklerden çakıl taşları yaptı Ve dalgaları kıyıdan uzaklaştırdı Deniz kederden usandığında Dipteki tüm gemileri kustu Rüzgârsız, kara gemiler yola çıktı Kara gemiler kıyıya doğru süzüldü Beyaz bir göğüse yaslandılar Mutlu bir denizden gelen mutlu gemiler Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol
Deniz kederden usandığında Devamını gör »
bazen iyileşir insan makrokosmos tehdidiyle eriyip gider saatler tuz kadar acele oralara gidiyorum bilmediğim ateşli yerlere peşinden gidiyorum alnımda donan kan iziyle kalbime batırdığım tırnaklarım ağır ‘sağır ve dilsizler işte böyle’ ağrı dramatik efektlerle kıyamete gidiyorum ben bu ağrıyla hoşnut tabutluk ağaçlarda buzdum artist kuşlar gibi şakıyan sesimi isteyerek batırdım zehre saatler hırçındı dakikalar ölüme
sylvia plath’ın âhı Devamını gör »
