Ben seni ıslanmamış sevdalarla sevdim Gizemli bakışlarda kavgalı bir hayatta Bir heves değil bu, kocaman umutlarla Hiç bir korkuyu umursamadan Yalnız sensizliğin korkusuyla, bir tek seni sevdim. Yüreğinin atışında, gözlerinin bakışında Derdimin dermanı gibi, keremin aslısı gibi Öylesine bir aşk değil bu… Ben seni ıslanmamış sevdalarla sevdim. Attığım her adımın hesabını yaparken Kimseye boyun eğmeyen
ISLANMAMIŞ SEVDALAR Devamını gör »
Sana bu dağın karını diyemem Sebastian Her uyandığın bir kıymık her döndüğün öte değil ki senin Sen doğurmadın ki Sebastian nerden bileceksin Ortadan ikiye yarılıyor insan öyle nar gibi değil karpuz hiç Bir tılsıma varmak öyle kolay değil Toplayıp pılını pırtısını karnına göçüyor insan Mundar oluyor Benim eskiden kırmızı hayvanlarım vardı Sebastian Gecede ikimizden ikimiz
kaç günahın içi boşaldı ki, ağlamaktan gözleri şişen bir suçun yanağından kaç kişi öptü rengini çaldırmış –çıldırmış sonra- bir akşamın göbeğindeyim uzaktan bakıyorlar hep ağzımın kenarında biten kirli bahçeye bozkır ıraklığı var sende kırık çaput dekor görünümü kıyıda birikmiş bir denizin bile yok ve filizlenmiyor hiçbir dalda gövden lirizmin cenaze törenindeydim bol çiçek, pembe aşk,
açlığından kâbuslar doğuruyor gece küfü bozulmamış kundaklarda uykularımız avuçlarımızda kanlı çizgiler taşların suçu yok taşları da çıldırtan bir şey olmalı hepimizde birden uç veriyor yaralarımız kaç adımlıktır dünya sayalım denk olsun adımlarımız hilesiz hurdasız su katmadan pişmiş aşa sürekli değiştirildi haritalar bırakmadılar kabuk bağlasın yaralarımız yüz sürülecek eteklerden uzak istedik ki bir gölgeliğimiz olsun dünya
bir insanın içinde kaç kat insan var bir insan o kadar insanı nasıl giyinir ihsan sabır bilenmiş öfke insanı kaç kat arttırır ben hiç çıplak insan görmedim ihsan hep birilerinin üzerinde birileri vardı mesela sevişmek var ya hani bir nevi giyinmektir yani insan salıları kurulan pazar yeri gibidir ya da cumartesi akşamları ünlü bir bar
Öyle az zaman değil evgin geçen zamanın Bin beş yüz yıl öteden uzanan özüsün sen Duru sevgiyi, aşkı, şavkı içen zamanın Nefsten, şerden arınmış yegane gözüsün sen… Oğuzlardan soyunum, övüncüm salkım saçak Yiğitlikle, mertlikle, edeble kucak kucak Kanımızdaki asil güzelliğin sımsıcak Karanlığın ışığı, günün ay yüzüsün sen… Ozanların pirinden yol bulan yoldaş bulan Hikmeti ilahiyle
Stefan Tsanev’e Anımsıyorum gırtlağımdan geçen o yıldırımı, meçhul bir susayan için dilimin altında su taşırken; göz bebeğinde tutsak etmişti tanımadığım bir aç beni, bense umut sunuyordum ona ekmek niyetine. Diyeceğim şu ki: nicedir yaşlıyım sevgiden. …Bir hayat doğuracak yarın köpeğim, bir kurdele bağlayacağım yavrunun boynuna, o halde hiç kimseye, düşmanıma bile, ölüm dileyemem. Ve canımı
çöl susar bir vaha çıkarırım içimden elim diğer elimi tutar… T. Uyar Uyar, kadırga dedi de tutup çıkaramadı aşkı bir türlü ayakaltı meyhanelerinden bense kasırga diyorum. kendimi dilsiz bir buluta emanet ederken evet, yurtsuz bir seslenişti bu kırılıp parçalanmaktı çelme takmak veya kapıp kaçmaktı devin elindeki aynayı gün dönmesi bir geceye incelip akmak durulmayıp çözülmekti
Son bakırcılar gibi Son ustalardan biri Kalaycı Bekir usta. Tozuttu nişadırı bakıra Belindeki kırk yıllık ağrı çakıla çakıla. Erirken kalay, çakarken kıvılcım Bekir ustam ümitli, koca yıllar yılgın. *** Mihriman türküsü ile tutulmuş Bekir ustam bakıra. Her üstüpünün tutamında İzi saklı yitik şehrin köşebaşında. *** Yılların çizgisi dökülmüş, Bekir ustamın alnına, Bakraç döner, kalay erir,
KALAYCI BEKİR USTA Devamını gör »
gece yattıktan sonra coşar anılar seli, düşler de düş değildir – yılların belgeseli: hep aynı köy, aynı sokak, aynı ev, aynı oda… aralık pencerede – unuttuğun bakışlar, ellerinin terleri – kitap kokan masada, sessizliğin yüzünde buz tutmuş bir hüzün var. bir beşik iniltiyle sallanıyor boşlukta annen mi o, torununa şarkılar ezberleten? bir oyun mu bu
DÜŞ SIZINTILARI Devamını gör »
