MEVSİMİ SONBAHAR
Bir eylül teğet geçer gözlerinin kıyısından, İçimde eskiyen bir sokağın gölgesi var. Süzülür yorgun rüzgâr dalların arasından, Sessizce soyunur ömrüm, adımı akşam koyarlar. Ne o parlak ışıklar avutur artık beni, Ne içimdeki fırtına dinmek bilir akşamdan. Örtüyor yavaşça anıların üzerini, Buğusu geçmez bir türlü camlarımdan. Yollar uzun, adımlar ağır ve sessiz şimdi, Savrulur
MEVSİMİ SONBAHAR Devamını gör »
