(..ben ki yalnız bir adamım evrende yalnızlık neydi ki yanında evrenin sordum ‘yal’ nedir yanında evrenin hiç bileni çıkmadı, bir bileni, neydi? şimdi ağla, ağla! ağla! bak sonsuzluğa ve yapışkan kedere uzayıp giden kana bak, kanda hara usan, bakarken çocuklara ey insan. göğün altındayız birlikte, unutma! göğün altında ve birlikte, unutma! gördüm,
uzak limanlarda ışıklar sönünce ellerim kan çukuruna gömülür insanlar sürülür ve insanlar ölür uzak ülkeler kana gömülünce oturur sessizce ağlarım uzak limanlarda ışıklar sönünce fahişe kadınlara ağlarım çıplak bir atın üstünde rüyalardan çıkar rüyalara girerim binlerce kez intihar ederim aldığım her mektuba ağlarım uzak limanlarda ışıklar sönünce yasaklanmış bayraklar hatırlarım sevgililer hatırlarım ve yenilmiş değerler
IŞIKLAR SÖNÜNCE AĞLARIM Devamını gör »
ne yağmur ne rüzgar ne salınıp akan sokak hiç kimsemiz kalmamış bu şehirde artık bir kış, kara kış geçiyor derinden kara, ne çok kara günler ve insan derine, daha derine düşüyor içimdeki acı kör bir atın terkisindeyiz, gidişimiz nereye dokunduğum taş geçtiğim su girdiğim ateş övdüğüm aşkla incindiğim aşk iç içe bağırarak söyleyin ki susturulsun
Rüzgâr, ardında hiçbir iz ya da işaret bırakmadan yitip giden bir tayftır; yine de varlığı, hayata gelip geçici olmayan bir öz katar. Ağaçlar ve dallar arasında fısıldayan o narin bahar nefesinden, bulutları aleviyle parçalayan en şiddetli kış fırtınasına dek… Rüzgâr, yaşamın bir simgesidir; dünya üzerinde süzülüp giden o güç, oysa hiçbir ölçüye sığmaz. Böylece rüzgâr
Rüzgâr Yok Olup Giden Bir Tayftır Devamını gör »
Sabah, gökyüzünde umursamazca yayılan ve mekânı ele geçiren gri bulutlarla kendi salınımında boyanırken, rüzgâr da yeri küçümseyici bir tavırla süpürür. Sonbahar yaprakları, o koyu sarı rehavetleriyle uyanıp havanın seslerine kulak verir, eski bir zarafetle burgaçlar oluşturarak döner ve atmosferi o kadim sıcaklıkla doldurur. Ne var ki dansın sonunda rüzgâr galip gelir, onları baş döndürücü girdapların
Ben, dizeleri arasında yürüyen, saçaklarda özgür bir kuşun şarkısını dinleyen, ışık havayı yarıp geçtiğinde hayalleri serbest bırakan ve şehir can sıkıntısının yansımalarına direnirken duran o utangaç kâtibim. Ben, meşaleyi dikey göklerden aşağı indirenim; göz kapaklarına saplanan iğneler misali içeri süzülüp kendini sunan o yuvarlak sözcüklerle, ta ki tüm o tedbirsiz dünya rüzgârların çığlıklarına dolansın
Gözlerin apaçık bir yaradır senin sersefil türkülere girizgâh derin bir atı okşar gibi geceli sözcüklerin öksürdüğü sulara dalıp nice kılıç çekilmiş çaldıranlara doğru görmezler ellerini Türkçeye çevirdim ben apaçık bir yaradır gözlerin gök öyle yıldızlanır, söyleşir çakıllarla kanatları yangın konacak yer bulamaz kuşlar ellerinden öper günbatımları devletin tuttuğu o kara notlar sen içerdesin
Oteller, evler ve havadaki kaleler. Hiçbirisini terk etmedim hiçbir yerde yaşamadım. Suskun Önümdeki zamanı yazıyorum. yalnız başıma ya da seninle birlikte ölecek olmama aldırmıyorum. Herhangi bir yerde eve geleceğim. kollarına bırakacağım kendimi bütün travmaları unutmak istediğim bütün fragmanları unutacağım. Yaralı olduğum gibi aşkta kırılganım. Türkçeye Çeviren: Mesut Şenol
Sınıfın palyaçosu kasabanın matrak geçilen kişisi olarak ruhun milletin önünde yanıp yakıldığın o anda Kim olduğun konusunda dalga geçildiğinde yalnızca on yaşında bir erkek çocuğu olarak komik yüzleri taklit eden altın bir kalbe sahip olduğun tanısı konulmuştu. Kişiliğinin her bir ayrıntısı sorundu Biliyorsun seni küçük sağ çcuk Kalabalığın içinde fark ediliyordun Ama yanlış
Yeterince İyi Değil Devamını gör »
Beklenmedik duygularla dolu gözlerine yalnızca birkaç saniye bakmak benim için yeterli olacak derinliklerdeki kıyameti gözlemek, onun çoklu hastalık görüntülerini gizli güzndemlerini ve antatılmamış gizlerini zihninin aynalarının karanlığı içinde keşfetmek için. Konuşmasak da, kanepeyi paylaştığımız zamanda bile varlığının yumuşak kucaklayışı ne kadar da sevecen. Gözlerime uzun süre bakma uyarısı gelmeden kendimi öylesine güçsüz hissedeceğim
Bir Otistik Erkek Çocuğuyum Ben Devamını gör »
