Soğuk geceler gördüm, tutulmuştu ay Kanatlarını denize düşürmüştü İlişti gözüme bir martının yalnızlığı Gel de eşkalini bir ömür boyu taşıma acının Maviyle hançerlenmiş kalbimdeki okyanuslar Bundan sonra buz tutar Her adım atışımda yaraya dönüşüyor Ardımda bıraktığım kimsesizlik Göğsümde kuş ölüleri, bakamıyorum göğe Bundan sonra kar yağarsa, ilk üşüyen ben ölürüm Çocukluk sesim titrer
Soğuk bir Ekim ayı elma ağacının hüzünlü bir dalı yola yapraklar saçıyor ıslak araçlar insan silüetlerinin yanından geçip gidiyor taşların arasında ise acı, kuru böğürtlen dikenleriyle büyüyüp yayılıyor sonbahar sonrası o boşluğun verdiği ürpertici hisler ayın yumuşak ışığı uçurumların hayaletleri dakikalar gıcırdıyor ayakların altında kum tanelerine gömülen bir kum saatinin kalbi ve yavaşça silinip
Dünyayla barışık güne başlıyorsun ne var ki siren sesleri parlak düşünceleri parçalıyor düşleri, isimleri, yüzleri, sokakları birbiriyle ilişkilendiremiyorsun bir deli gibi kendin olmanın bir dayanağını arıyorsun sonbahar sabahı seni platin bir zırhla güçlendiriyor işte o an olacak kasvetli görüntülerden korkulardan ve bizzat kendinden özgürleşeceğin an ve haykıracaksın Özgürüm! ama daha akşam olmadan kanatsız
Bir kadın en çok nedir leylaklığında bir gövdenin mor güneşlerin uzağında kaç yolun yanlışı dönemeci eksik bir sokağın çıkmazın son taşı bir kadın en çok nedir eksilirken güneşler göğünden hangi dağa baksa bir aşkın kuruttuğu çiçekler kendi gölgesinden alacağı var gibi heves içinde dünyayı seçerken bir keder sözlüğüdür gözlerinde biriken geçmez o yorgunluk bitmez
Rakka’da satmışlar kızkardeşimi elleri kalbinden büyükmüş alanın ağzı ellerinden büyük o kadar olur zaten çiğnemeden yutanın dün bir serçe gördüm sanki uçarken ölmüş güneş ne zaman terk etti onu nasıl çekiverdi dağlara ışıksız soğuk gövdesine dolanmış kardeşimin bir kara sarmaşık Rakka da gök gök değil mi dağ dağ da dağa uçan kuş değil mi
İKİ DAĞ ARASINDA Devamını gör »
edgar allen poe bağırdı : aşk ! kuzgun hayatım bağırdı : asla ! asla ! asla ! çok ayıp laflar konuşuyoruz seninle,
sözcükler bahanesi hayatın Devamını gör »
yine katliam, yine ayakta umut’tan beri hayattayım. canlı kalmak gibi bir sıkıntı yaşıyorum auschwitz’den beri birinci dünya savaşı bana mısın demedi ikinci dünya savaşı ve vietnam dahi sürekli yeşeriyor acılarım sürekli yeşeriyor acılarım hitler’dim, gömdüm yahudilerimi vietnam’da öldürdüm yerlileri gazze’de emzikli bebeleri amerikalılaştım hep öldürdüm, yine öldürürüm insanım ayaktayım, özgürlük türküsü
(Kutsal, tatlı kadın! Nasıl böyle birden kaybettin kendini, Soldun ve ölüme yaklaştın?) -John Milton Ah Cassius, Yehuda Ah dersini almayan döngü Kibirle cenneti aynı ağızdan uzatan yanlış mesele Ararken rahat, beyaz yeri Yakıp yıkarken, umutları bırakarak Yer altında aramak ne anlamsız onu Oysa burada da aç köpekler, gece iniltileriyle bağırırken Kölelerinin pamuklarıyla gözlerini
Hayat, başıboş kalmıştı, Bahardı Çiçekler deli gibi açma telaşında iken Zamansız hüzünleri taçlandırarak Sabırsız beklentilerini örtüyor Aşıkların. Yok artık, olmamalı bu kadarı Haklılık ne zamandan beri Ne zamandan beri esir aldı Deli dolu duyguları Bilemedim. Kapatma kulaklarını Dinle Çalan, hislerin yavaş ve içli melodileri değil Bir haykırıştır en doğruya dair Ve hatta Kesinliğe
DİNLE FISILTISINI BAHARIN Devamını gör »
TEATRAL Bir tesadüf daha: İkimiz de sadığız İkimiz de hiçbir şey için ölmemeyi tercih ederiz Yarın bir hediye çeki alacağım bir kutlamaya Karar veremiyorum en çok neyi sevdiğimize Büyüleyici bir şehir satılık olabilir mi? Bir tesadüf daha, İkimiz de bongo çalabiliriz Çok istersek üstün bir yetenekle dans da edebiliriz Ve tanrı bilir, ayaklarımızın
