Bu şiiri yazdırdığı için Ahmet Murat’a ve “Bir Şair Bisikletle” kitabına teşekkürler… Arkandan ağaçların güldüğünü söylüyorsun ne güzel, öyleyse senin de bisikletin vardır ağaçların gülmesi ve bisikletin sürmesi şarkı gibi söylenecek güzel huylardır vardır bunları yazmak için de yedek bir şiirin, aslında bana kalırsa sen daha dünkü çocuksun ve sana
kirpiklerimin arasından bana uzanan şark bıyığın ki kendime yorduğum birkaç dal sardunyadır ve yine kendimcedir diyor ya şair “bu kadar yüce miydi parmak uçlarının hazzı” saçlarımı boynuna örttüğüm labirent düşünceli kheironun bürokrat ve laiktir nefesi oysa benim yeşil bileklerim telaşlı kirpiklerim çocukluğumun sedef tokası istanbuldan tarçın kokulu kartlara yazılmış adın masada ortaçgil
“Sarısız ve turuncusuz mavi yoktur” Vincent’a van gogh kafasında kedileri ve ayçiçekleri elbet fırçasında nefha ile rhone üzerine yıldızlı bir gecesi ve arlesli kadınları biraz çağdaş şizofreni kim bilir sakalsız otoportresinden sonra belki de irislerinden ama sarıdan öncesi manik depresifliği yüksük otu theodan önce peki ya absentli kulak kesiği olmasaydı theo
simit güzel sen simitten de güzelsin Şeyho’ya selam söyle bana bir çay getirsin önce karnım doysun sonra aşk ve devrim… insan uyandığında meseleleri memleketin hemen uyanmıyor önce kime borcun varsa onlar uyanıyor karnında ve işe geç kalıyor küçük memur kalabalık ve telaş arasında memleket karışsa ne yazar görünüşte herkes mutlu bankalara ait evler ve
Yüzüne, sürgün olduğum hayat, Kıldan ince hüzünler işlerken Elekten geçirdim çimento sözleri… Hep mavi konuşanlar Okyanus olamaz mı? Esmer kadınlar sızdı kağıda Siyaha mecbur kaldım, Çok eğip büktüm sözcükleri Üç harften ibaret ömrüm AŞK, AŞ. Olmasın diye… Buluttan süzdüğüm gözlerle Maviden mora dönen adımlarla Yürüyorum geceyi ve Anımsıyorum, bir zamanlar Eteğimde yanan gerçeği…
İri sesli suretlere yükledim Görüntümün görünmezliğini Suskuyla azaltarak Kapattığım her kapı ardında tutsak… Gittim, durmadan gittim Göğsüme ilikli bir yürek, Başkasına benzememek için Geceyi ürküterek ve Anlatamadığımı İsteyerek… Sayısız yol şarkıları dinledim Akordu bozuk ağızlardan Hiç çiçek adı geçmeyen Sokakların ciğerlerinde nefes nefese Aşka kutsatarak yalnızlığımı Unuttum ateşten yaratıldığımı… İdam sehpasında yığın
GÖRÜNTÜMÜN GÖRÜNMEZLİĞİ Devamını gör »
Deli Memet Gökova rüzgârıdır Gökova’dan doğar, Gökova’nın denizinden Denizatlarından, denizatlarının nefesinden Denizden çıkıp karıştı mı havaya Koşar ovaya Göğe çıkar, yıldızlara aya Yere düşer, kalkar ayağa Tarladaki köylünün kasketini kapar başından Sakar’a kaçar Sonra kasketi fırlatıp atar Sakar’dan aşağıya Bir kuş gibi süzüle süzüle inerken Kasket Gökovaya Peşinde Deli Memet Yaz günü, Gün ortasında gece
BOREAS İLE ALKYONE* Devamını gör »
Ayaklanmış bir mektup gibi çıkar gelirim Zarfı öpücükle kapatılan bir mektup gibi Dudak izleri sıcak Hani pulu yapıştırdıktan sonra Zarfın iç yüzüne Seni seviyorum diye yazıp öptüğüm yüzüne Yazılmış bir mektup Bakışları sıcak Hani ateşli bir maytap gibi kıvılcımlar saçarak Gelir ya bir mektup Eline alınca kalbin patlar İşte öyle Ayaklanmış bir mektup
GÜNEŞİN ALTINDA Devamını gör »
dokunmak için karanlıktan aydınlığa sensin koşup koşup yorulmadığım ateşte sunduğum ayaklarımla döküldüğüm şu yollarda hikayeler eskittim çocuklar gömdüm bir boşluğun kararıymış oysa içinde hiç dillenmemiş o ses senden sonra dürülmüş yıldızlar çağındayız duruyorsun geçmişin yapraklarında beyaz haziran nehri alabildiğine gri akan gümüş aynaların ışıltısında toplanan bin acıyla bir boşluğun kararı havada asılı kalan suret
Bedrettin Cömert’e Devamını gör »
-I- Bir eşkıyanın yalnızlığı kadar Kroniktir avuçlarımdaki hayat Rotasını yırtık sayfalara çiziyorum Yüreğime maske olmuş korkuların Sonra gecelerimi kanatıyorum Buruşuyor yüzü kuşkularımın Sabırsızlığımı ihbar ediyorlar Ah ömrüm üşüyorum Aklımı savuran rüzgâr Hep aynı kıyılarda okşuyor denizi Fotoğrafsız bırakıyorum düşlerimi sokaklara Ve Bir pano asıyorum boynuna dünyanın Yalnızlığımı eksiltmeyen bir pano -II- Ey
