Yazar adı: YUSUF ALPER

Kaptanını yitirmiş bir gemideyim Yapyalnız, okyanus ortasında Yalnızlık her sabah içtiğim su Hüzün her akşam yediğim   Emekleyen bir çocuğum Bilmediğim çok şey var yaşamımda Yüzüyorum gizler ormanında Ellerim ellerinsiz el değil Gövdem karanlıkta karınca   Yalnızlığın kardeşi, hüznün has oğluyum Bütün hüzünler bana göre ölçülür Ağlayan anaları ben bilirim Gömülen oğullar benden sorulur  

Irmak kıyısında sessiz, kimsesiz Uzanıp üstümden geçen uçağa Hüzünle öğrendim tutulmaz olduğunu   Sarı bir güz gününde Yapyalnız bir çocuk olduğumu Bildim ve o günden bugüne Ellerim böğrümde Yüzümde hüznü taşıdım Acıyı yüreğimde Her şeyi sevecenlikle Ve bitimsiz bir öfkeyi içimde Kendime ve herkese   Durmasız dolaşan bir gezgindim Kimseler ilticamı kabul etmedi Ben kimselere

Yüzü kızarıyor, ateşler basıyordur Yüreği çarpıyordur adım geçince Ürkek bir ceylan gibi bakıyordur gözleri Sürmeli gözleri, sürmeli gözleri   İlk dokunuşun heyecanı hâla usumda Yanlış yaptığımı şimdi anladım Otuz yıl sonra, çocuk olduğumu Yanlış bir çocuk olduğumu şimdi anladım   Ah söylemesem, o söylemeseydi Söylesem söylesem o söyleseydi Hayır derken evet diyormuş, bildim Buldum ama

Buz dağı’mın altından yeryüzüne vuran bu telaş   Güzün bitimsiz esintisi dökerken yaprakları dökülür acılarım ceplerimden. Sigara kalıntısı, kağıtlar, peçeteler, günlerin getirdiği bu savruluşta   Yıldızların ve göğün uslanmaz fırdöndüsü. Gülün ansızın solup gitmesi gibi… Bir yalnız kalış. Hep yalnız kalış. Milyarlarca insanın soluk alıp verdiği… Mahzun bir yüzle bakılan aynadan yansıyan, neyin kederi? Hüznün

Anılarını gömdüğüm dağ yamacından, kır çiçeklerinin arasından kayarak indiğim dere yatağındaki su birikintisi, bir göze’nin olduğunu haber veriyor orda. Ceylanların suya /indiği ve çoban köpeklerinin sesleriyle yankılar saldığı derede. Her şeyin  hiç olup gittiği günlerden derlenen, yorgun bir huzur, bir huzurlu yorgunluk. Ne gelir elden? Küçük bir çocuk olarak… Rahvan atların uçar gibi gittiği. yollarda

Bir suyun uykusuzluğundan artakalan beyaz ırmak. Duru saydamlıkla kendini salan. Ey benim gençliğim, kimsesizliğim. Başladığı yere dönen: Bumerang. Kaf dağını yol eylemiş otuz kuş. Ben ki her gecede otuz kuş.   Bir yüzün umarsızlığından artakalan Kimsenin kimseyi duymadığı yokoluş. Solgun bir karanfil şimdi, nereye savrulmuş?   Bitkin bir tinin hüznünden artakalan Kül ki yeniden doğurur

Dağ gibi yüklü yüreğinizden Başınızı kaldırıp baktığınızda Hep şaka diye aldığınız gerçekler Ansızın  urgan olur boynunuza   Keman teli olmaz ya   Olmaz olmaz diyerek başladığınız isyanda Doğmamış çocukların geleceği var Geçmiş sevdaların yürek sızısı Alnının  ortasından vurulup devrilen Kızılderilinin umarsız çığlığı Kelle hesabıyla ceplerini dolduran kaçkınlar At hırsızları  vuradursunlar rengi farklı olanları Dönüyordur tarihin

İçimde kırılan yemyeşil dallar Kuruyan yapraklar amansız hızla Ilgıt ılgıt esen rüzgârla hani Kar taneleri gibi savrulan Kış gecesi, kurt gecesi, çakal sesi Beni kalbime düşen bombadan sorgulayan Beni ben olmayan her şeyden sorgulayan Yüreğimin ortasına saplanan   Kurt sesleri, çakal sesleri Eşkiya korkusu, gök gürlemesi Başıma korkuyla çektiğim yorgan Ne çok özledim sizi Kurt

Anladım bir  yeryüzü sürgünü olduğumu yeniden Neresinden tutacağımı bilemediğim bu hayat hoyrat insanların tornasında eğilen, bükülen Acıyla, elemle herkesin birbirini ve beni yemesini seyreden, yeniden ve yeniden…   Anladım iflâh olmaz biri olduğumu, yeniden Beynime çevrilmiş silah, göğsüme dayanmış hançer, kalbime sokulmuş dinamit; binbir söz, binbir yüz Anladım, ağaçta kızaran elma, tarlada büyüyen buğday, saksıda